Cikël poetik marrë nga Anatomia e Lotit, përkthyer nga Andrea Zarballa

ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΥΓΕΙ

Ο πόνος κατοικεί στην πόλη μου.

Στην γειτονιά μου είναι το σπίτι του.

Δίχως χτύπους στην πόρτα, απροσδόκητα

μπήκε στη ζωή μας.

Ω, τι πένθιμη, τι θλιβερή συγκατοίκηση!

Τώρα οι κουβέντες μας μοιάζουν με μνημόσυνα

και τα λουλούδια στη βεράντα μυρίζουν θυμίαμα.

Μα πότε θα φύγει, να πάει στον αγύριστο,

για να ευωδιάσει και πάλι αγάπη το τριαντάφυλλο;!

Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ  «1 ΜΑΗ» 

Δεν μπορώ πια περίπατο να βγω

            στη λεωφόρο 1 Μάη, στους Αγίους Σαράντα,

όπου ο ήλιος λάμπει παγερά

σαν αναμνηστική στήλη

και τα νέον φεγγοβολούν στα βλέφαρα του σούρουπου 

σαν δάκρυα στα μάτια της μάνας του Υσέν Ατσάκο.

Σ’ αυτή τη λεωφόρο,

που την πένθιμη πομπή των λουλουδιών

στην άκρη της άνοιξης

την οδηγούν δυο πέτρινα περιστέρια 

και η ζωή σταμάτησε στα δεκατρία της χρόνια.

Εδώ ο πόνος έχει όνομα μικρού παιδιού

κι ο θάνατος ονομάζεται κράτος.

ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ

Τα Εικονίσματα στις άκρες των δρόμων

μοιάζουν με αστυνομικούς σε κατάσταση πολιορκίας

που σου παγώνουν την καρδιά, καθώς σου λένε:

Απ’ εδώ πέρασε ο θάνατος, απαγορεύεται η χαρά!

Δίπλα τους οι άνθρωποι βαδίζουν αργά, σιωπηλά,

σαν να πατούν σε νωπές πληγές,

σαν να αποφεύγουν να ξυπνήσουν τη θλίψη

στα χαμόγελα,

τα σταμπαρισμένα χαμόγελα στην πορσελάνη. 

Τα Εικονίσματα στις άκρες των δρόμων,

είναι σαν κεριά σε νεκροταφείο, που μόλις ανάψανε.

Μπροστά τους οι μέρες μας περνάνε σαν πομπή.

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΞΕΝΙΤΕΥΤΗΚΑΝ…

... και στο κατώφλι του σπιτιού μου

ένα λευκό τριαντάφυλλο καμαρώνει.

Τα πρωινά που βγαίνω

με ξεπροβοδά με δάκρυα και λυγμούς.

Κι όλο κάτι μου λέει με αναστεναγμούς.

Μα να το κόψω δεν μπορώ,

γιατί δεν έχω σε ποια να το προσφέρω!

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ

Είναι ένα σπίτι εκεί στο Νότο,

μικρό, σωστό κουκλόσπιτο. Με παράθυρα

καλυμμένα από τα βλέφαρα της κληματαριάς

και με τη συκαμιά στο κατώφλι, που της ξεράθηκαν

οι παλάμες των φύλλων στα κλαδιά,

δίχως να πει την ευχή Καλωσόρισες, γιέ μου!

Είναι ένα σπίτι εκεί στο Νότο, σιωπηλό,

σαν γριούλα ξεχασμένη.

Κι ένα ρυάκι, που περνάει στο κατώφλι του

σαν τη γραμμή της μοίρας

μες την λιμνούλα της αυλής μαζεύει όλα τ’ άστρα,

μα δεν μπορεί να του ομορφύνει τα γεράματα.

Αχ, το μικρό το σπίτι εδώ στο Νότο,

είναι το σπίτι όλων μας!

"AGMIA" revistë letrare-kulturore

"AGMIA" revistë letrare-kulturore

Shtator 22 · Përpunuar

Timo MERKURI

TANI QË TË NJOHA TY
( Cikël poetik )

EMRI I NJERIUT

(A.Qurkut)

Është një emër në varrezat e qytetit tim
ku kalojmë kokëulur.Jo vetëm nga dhimbja.
Këtu heshtin burrat.Hesht era. Veç deti përbri
lëkundet si një vajtore në vajin e mortit
e me zhaurrimën e dallgëve
si një rënkim që del nga shpirti
përmënd emrin e njeriut,
që haroi vetveten për të mbrojtur jetimët
atë vit, që njerëzit haruan të jenë njerëz.
Në atë trup të vogël, Aristidh
ku e kishe gjithë atë zemër?!

…KE DALUR I QESHUR NË FOTOGRAFI

(Sh.Mërtirit)

…dhe hëna,
përkëdhel fytyrën tënde brenda porcelanit
gjer pas mesnate. Dhe s’do që të shkojë.
Thua se praën teje do ta bëjë shtëpinë
a, ndoshta, do të marë diçka nga buzëqeshja jote
e t’ia shtojë dritës së saj. Ta bëjë më të ngrohtë.
Më njerëzore ta bëjë ,
e ta shpërndajë përmbi botë botë
sepse ne kemi vërtet nevojë për buzëqeshje.Po ti,
pse ke dalur kaqë i qeshur në fotografi,
në këtë fotografinë tënde të fundit
që na le si kujtim?
Eh, ç’djem të bukur si yje
janë vrarë në qytetin tim.

YLLI QË RA

(Y.Qurkut)
Ky yll i bukur
që ndrinte mbi ëndrat e sa vajzave
Ky yll i vogël që ra
e dogji zemrat e motrave
O, po ky yll i vogël, ky yll i bukur
ç’po ndrin mes lotëve.
Pragmbrëmje në varrezat e qytetit tim
Shkoi dhe kjo ditë me lot’ e ligjërime
e me rënkime deti
-Pse ndodhi kështu?

Tani erdhi mbrëmja.Flini more djem
se rinë zgjuar e treten
nënat për ju.

LOTI I DETIT

Po vij drejt jush si një dallgë deti.
Valët,
janë rrudhat e ballit tim. E kreshtat e tyre të bardha
thinjat e mia të parakohëshme janë.

Ju dërgova pulëbardhat si kartolina për krishtlindje,
a i morët vallë?

Po vij drejt jush e prapë do kthehem, me zbaticën
se kam dhe një mort tjetër.

Një dert e kam.E një dhimbje që se mbaj dot.

Dhimbjen time e vajton dhe deti.

Me lot stërkalash e suferinat ligje.
Moj botë e vogël, pse ke kaqë shumë dhimbje?

TRIPTIK
( Nitës )

I

Ky park ku ti shëtit shkujdesur është zemra ime
Dhe këto lule që ti ledhaton,ëndrat e mia janë.
Tani që të njoha ty,
dua të rroj e të vdes si trëndafili në maj.

II

Ky stol ku ti je ulur është veç një gur
që dikur zemrës ja pata vënë.
Mos u habit,
në zemrën time do të gjesh gërmadha dashurish
që mund ti sodisësh si rrënoja antike.

III

Unë, jetim si ylli i mëngjesit.I heshtu si ai,
kam qiellin tim e dashurinë time.

A e ke vënë re, buzëqeshja ime
ka më shumë ylberë se e gjithë pranvera
dhe këngën time, kori i yjeve e shoqëron
duke bërë të hedhë valle Arusha e Madhe.

Unë pra, po të jap zemrën time
me ylbere mbi rrënoja e ansamblin e ëndrave
që këndojnë hymnin e dashurisë.

Unë nuk e di ku e ka shtëpinë pranvera,
por buzët e tua janë për mua
portat e lumturisë.

BIJA IME

Bija ime e vogël,
gjumi im i prishur
gazi im i fshehur
dhe pëllëmb e ngrohtë
që më fshiu lotin.
Ti përherë e vogël
bijëzo.

TIM BIRI

Në këtë ngjitje, o bir
e shoh që të pengon hapi im i rrëndë e i ngadaltë.
Por ti mos mendo të më ndihmosh duke më pritur.

Asnjë pritje nuk të çon përpara.

Pra, lermë mua, të përcjell ditët e mia.
Ti vetëm ecë, që të mbrish sa më parë
aty, ku unë u rropata gjithë jetën të mbrij.
Aty nise hapin tënd.S’do jeshë vetëm.Aty
të prêt buzëqeshur të të bëhet bashkëudhëtare
ëndëra ime, o bir.

“Trirema e poezisë joniane” ishte një mesazh

“Trirema e poezisë joniane” ishte një mesazh

I nderuari, z. Timo Merkuri,

 Manifestimi që organizuat për të tetën herë me radhë, “Trirema e poezisë joniane”, jo vetëm se ishte një eveniment kulturor dhe letrar me peshë, por ai ishte një mesazh se si duhet afirmuar vlerat letrare cep më cep të tokave shqiptare. Njëherësh, ishte një vlerë, e cila reflekton punën në ngritjen e vlerave intelektuale letrare, që gjithashtu ndikon edhe në afirmimin dhe mishërimin e ndërsjellë të përvojave dhe në shkëmbimin e tyre në këtë fushë.

Po ashtu, “Trirema e poezisë joniane”, me pjesëmarrjen edhe të krijuesve nga vende të tjera, është faktor në afrimin e popujve.

E veçantë ishte pjesa e vizitave në Himarë dhe te Kalaja e Ali Pshës si dhe programi artistik i grupit të këngës polifonike. Të gjitha këto bashkë, e kanë begatuar dhe fisnikëruar edhe programin poetik, dhe gjithashtu i kanë nxitur komentimet e suksesshme për kulturën, letërsinë dhe për historinë.

Të përgëzoj për manifestim të suksesshëm dhe të falënderoj nga zemra për mikpritje.

E falënderoj edhe Kryetarin e Bashkisë të Sarandës, z. Stefan Çipa, që më nderoi me ndarjen, unë e konsideroj si çmim, figurën në bust, DEA-HYJNESHA E BUTRINTIT, të cilën do ta ruaj me fanatizëm si kujtim për vlerat e qytetit të Sarandës

Po ashtu, e falënderoj edhe z. Agim Mato për mikpritje të përzemërt dhe për kujdesin e respektin ndaj meje.

E hënë, 29 shtator 2014         

Me respekt, Sejdi BERISHA

P e j ë

I nderuari mik Sejdi Berisha!

Përshëndetjen tuaj e mar në adresë të gjithë antarëve të Klubit të Krijuesve Jonianë, sepse të gjithë ne punuam që të realizohej sa më mirë edicioni i VIII i Triremës Joniane. Por, duhet të theksoj se suksesi i këtij evendimenti kulturor ishte edhe kontributi i gjithë pjesmarësve si dhe i shumë të miqve krijues, që për arsye të angazhimeve të tjera, nuk ishin fizikisht të pranishëm, por krijimtarisht ishin bashkë me ne.
Ne zhvillojmë Manifestimin Poetik çdo vit, jo për të bërë një “paradë” poetësh apo krjimesh poetike, por në radhë të parë dëshirojmë të njihemi me krijuesit dhe lëvruesit e poezisë bashkëkohore të trevave mbarëshqiptare dhe të fqinjëve tanë, të shkëmbejmë me ta mendime mbi problemet e letërsisë në përgjithësi dhe të poezisë në veçanti.
Një bisedë e thjeshtë në një tavolinë poetësh, vlen më shumë se leksione të tëra nëpër katedra universitetesh, sepse nëpër këto tavolina poetësh flitet me shpirt poeti. Dhe krijohet natyrshëm një klimë poetike, aqë e domosdoshmë për ta ndjerë poezinë. Shpesh herë, më shumë flitet me heshtje se sa me fjalë. Një buzëqeshje e dëgjuesit pas një fjale tënde, ka më shumë vlerë se çdo çmim i akorduar nga komisionet e konkurseve.
Prandaj dhe ne nuk zhvillojmë konkurse nëpër takimet tona. Ne nuk japim çmime fituesish. Sepse fitues jemi të gjithë pjesmarësist, ne që ju presim dhe ju që na nderoni me pjesmarjen tuaj. Normalisht, nderi më i madh ju takon juve, miqve tanë, që e bëni më të bukur Manifestimin, me pjesmarjen tuaj.
Prania e poetëve jo shqipfolës është një kënaqsi dhe nder për ne, pasi konkretizon idenë tonë se poezia është arti i vëllazërimit të popujve. Propogandimi që ata i bëjnë nëpër vendet e tyre aktiviteteve tona poetike, por edhe resurseve turistike të qytetit tonë, janë urra që bashkojnë, nëpër të cilat ka nisur të ecë koha.
Ne menduam, që këtë vit ta zgjerojmë diapazonin e aktivitetit edhe me pjesmarjen e grupit të këngës popullore të Himarës dhe jo rastësisht. Ne e njohim këtë këngë, jemi ritur me melodinë e saj dhe ja dimë vlerat. Por duke patur parasysh se arti poetik i kultivuar e ka zanafillën nga arti popullor i kënduar, ne dëshironim që tjua prezantonim qysh në burim këtë magji poetike e muzikore, sepse të dëgjuarit nëpër kaseta apo televizione e radio e “metalizon” tingullin dhe zërin e këngëtarit. Ndërsa kur e dëgjon përballë, kënga hyn drejt e në zemër. Atëherë e ndjen dhe e kupton këngën, atëherë shtrohet rruga për të “shkuar në viset e artit jonian”.
Unë jam shumë i gëzuar që u pëlqye dhe kjo pjesë e re e programit tonë. Vetkuptohet që merita është e këngëtarëve të mrekullueshëm himarjotë dhe e marëses famoze Katina Beleri. Ata na dëshmuan edhe faktin se ...himarjotët këndojnë në të gjitha gjuhët e botës, por bota nuk këndon dot himarjotëshe.
Tani që e mësuat rrugën e Sarandës, mos prisni medoemos ftesat zyrtare.
Dhe po qe se do jenë të zëna vendet nëpër hotele, mos nguroni, portat e shtëpive dhe të zemrave i kemi gjithmon të hapura për miq si ju.

Sarandë, më 3.10.2014

I nderuari z.Timo Merkuri,

Komentimi i Juaj përkitazi me “Trirema e poezisë joniane”, është krenari për kulturën në Sarandë, por edhe pasqyrë e një cilësie të vlerave që i kultivoni, do të thotë të gjithë Ju që e bëni kulturën dhe që e afirmoni atë, për çfarë të gjithëve u uroj suksese edhe më të mëdha.
Dhe, po ashtu kujtoj se nuk keni bërë “paradë” poetësh, dhe këtë besoj se askush nuk e ka thënë. Dhe, shumë është e qëlluar që nuk zhvilloni konkurse...
Për mesazhin, peshën dhe rëndësinë e Manifestimit letrar “Trirema e poezisë joniane” (Edicioni i VIII-të), që nuk ishte vetëm ngjarje letrare, kujtoj, unë detalisht dhe gjerësisht kam thënë e peshuar në reportazhin tim në nëntë faqe të ilustruar me foto që ngelin histori e pashlyer, i cili u botua në disa portale-gazeta elektronike, por edhe në këtë faqe.
Miqësia dhe mikpritja e Juaj nuk harrohet...

S.Berisha 06.10.2014

IMPRESION

IMPRESION

Timo Mërkurit

Nga Zaho Vasili

Sa e mbaropva librin e shokut tim

E vura në raft, tek pema me degë shumë

Sa I rrëndë mu duk, por dhe sa përvëlim

Kishte brenda, ah…aqë shumë brengë.

Heshta pakëz shikimtretur

Hodha vështrimin te rreshtat me trishtim

Tek rafti, nga fletët e librit të kolegut

Si nga sy të dhimbshëm rrodhën lot e pikëllim.