LEXIMI NË DY KOHË I NJË POEZIE TË ODISE KOTES

Nga Timo Mërkuri

Poezia e Odise Kotes “Midis meje dhe teje…” vjen si një frymëmarrje e ngrohtë, si një kujtim fëminie që nuk do të fiket, edhe kur nuk arrijmë ta lexojmë dot deri në fund. Është nga ato poezi që nuk ngrihet mbi ngjarjen, por mbi ndjesinë; nuk tregon, por të prek. Në këtë poezi, fjala është e kursyer, përkundër heshtjes që flet gjatë. Dhe midis kësaj heshtjeje lëvizin varkat prej letre, si zemra të vogla fëmijësh, që kërkojnë një breg tjetër.

A - Kjo poezi nuk të fton ta kuptosh menjëherë, por të rrish pak pranë saj, si pranë një lumi në një mbasdite pranvere, kur uji flet më shumë se njeriu. Dhe ndërsa rri, fillon të ndjesh se kjo varkë e vogël prej letre nuk është vetëm një figurë poetike, por një copëz zemre e dërguar në rrjedhë, me shpresën e heshtur se diku, dikush, do ta presë.

1.Bota fëminore e varkave: ose pafajësia që dërgon mesazhe

Varkat prej letre janë imazhi më i ngrohtë i kësaj poezie. Ato mbartin një kujtesë të hershme, një lojë fëmijësh buzë ujit, ku një copë letre bëhet ëndërr dhe udhëtim dhe komunikim. Por këtu, ato nuk janë thjesht lojë fëminore, janë përpjekje për të folur, për të arritur dikë dhe për të shfaqur diçka, të pastër e të çiltër si fëminia, por të bukur si rinia.

Në këtë kuptim, varkat janë si duar të vogla që zgjaten në ujë. Kanë një pafajësi të brishtë, por edhe një këmbëngulje të heshtur. Dërgohen pa u lodhur, pa u siguruar nëse mbërrijnë, dhe pikërisht kjo i bën njerëzore.

“Nga bregu tjetër ti dërgon,

parreshtur dërgon,

(përse?) varka prej letre…”

Kjo pyetje “përse?” është nga ato pyetje që nuk kërkojnë përgjigje, por kurësesi nuk mund të rrijë pa u bërë, pse ajo është vetë zemra e poezisë. Sepse ndonjëherë ne dërgojmë mesazhe jo për të marrë përgjigje, por që të mos heshtim.

2. Simbolika e varkës ose fjala që nuk arrin të bëhet fjalë

Varka prej letre është edhe simbol i fjalës së shkruar, i mesazhit që niset, por nuk mbërrin i plotë. Ajo laget, shpërbëhet, humb formën, ashtu si ndjenjat që nuk thuhen dot deri në fund të plota e të qarta. Kur subjekti lirik arrin më në fund të kapë një varkë, ajo është tashmë e shformuar. Është si një kujtim i dëmtuar nga koha.

“Notova shpejt, po varka ishte krejt pa formë…

dhe shkronjat, ah ato që s’dalloheshin fare…”

Këtu poezia bëhet një dhimbje e butë: nuk është se mesazhi nuk ekziston, por ai nuk mund të lexohet më. Është si të mbash në duar një letër të lagur, ku boja është tretur bashkë me zemrën që e shkroi.

3.Lumi që ecën ose koha që nuk ndalet dhe nuk fal.

Lumi në këtë poezi nuk është vetëm hapësirë e ujëshsme, ai është kohë. Ai rrjedh dhe merr me vete gjithçka, nuk ndalet që të na mundësojë të lexojmë, të kuptojmë, të rikthehemi. Ka shumëçka nga lumi i Heraklitit; nuk “lahesh” dot dy here te ky lumë.

“ngjarjet, dramat, ujërat, rrjedhin

(as ndalen, as kthehen pas)”

Në këtë rrjedhë, varkat janë gjithmonë në rrezik. Ato përplasen, humbasin, zhduken. Por pavarësisht kësaj, ato megjithatë, vazhdojnë të dërgohen. Njësoj si një sfidë njerëzore ndaj një bote që nuk pret askënd.

4.Kujtesa dhe surrealja ose një botë që lëviz si ëndërr

Poezia shfaq një hapësirë të çuditshme, ku gjithçka duket si e parë përmes një perde ëndrre. Shkëmbinjtë bëhen “dekor teatri surrealist”, ndërsa një shkurre merr pamjen e “mjekrës së babazotit”. Këto figura nuk janë thjesht zbukurim, ato tregojnë se kjo botë nuk është reale në kuptimin e zakonshëm; është një botë e brendshme, e kujtesës dhe e ndjenjës. Aty gjithçka lëviz ndryshe. Edhe koha, edhe hapësira, edhe vetë fjala.

5. Psalmet e dashurisë: ndjenja si tekst i shenjtë

Në një moment të beftë, poezia ngrihet në një lartësi tjetër. Shkronjat e palexueshme krahasohen me psalme. Kjo është një nga pikat më të bukura të saj.

“më ngjanë me psalmet e mëdha.

Psalmet e dashurisë.”

Dashuria këtu nuk është thjesht ndjenjë, ajo bëhet diçka e shenjtë, por edhe e padeshifrueshme. Si një tekst që e ndiejmë, por nuk e kuptojmë plotësisht.

Kjo poezi është një udhëtim i heshtur midis dy brigjeve që nuk bashkohen. Është një përpjekje e pafund për të thënë diçka që gjithmonë mbetet në mes të rrugës. Dhe megjithatë, bukuria e saj qëndron pikërisht këtu: në këtë përpjekje.

Varkat vazhdojnë të nisen, edhe pse nuk dihet nëse mbërrijnë. Sepse ndoshta vetë nisja është kuptimi. “Nga bregu tjetër ti dërgon,/parreshtur dërgon…” Sikur do të thotë që ti dashuron, ti ende shpreson dhe ëndërron, pra ti jeton. Ndoshta njeriu nuk jeton për të mbërritur gjithmonë te tjetri, por për të mos reshtur së dërguari shenja drejt tij, qoftë edhe të brishta si një varkë letre që e di se do të tretet, por megjithatë niset.

Si për ta përmbledhur këtë lexim të parë, poeti sjell atë varg të vetëm, të qetë, por të thellë si vetë jeta: “Midis meje dhe teje – lumi.” Ky lumë nuk është vetëm ndarje. Ai është edhe ajo hapësirë ku lind dëshira për ta kapërcyer. Dhe pikërisht aty, mbi këtë rrjedhë që nuk ndalet, njeriu hedh urat e veta të padukshme: një shenjë, një kujtim, një varkë të vogël prej letre. Sepse ndoshta ajo që na mban gjallë nuk është mbërritja, por vetë përpjekja për të kaluar në anën tjetër, qoftë edhe me një varkë të vogël prej letre. Sepse varkat-letra gjithmon kanë qenë përcjellëse mesazhesh dashurie.

B -Ka ende diçka që mbetet pezull në këtë poezi, si një fije e hollë mjegulle mbi ujë, që nuk kapet me dorë, por të lag shpirtin. Dhe pikërisht aty, në atë të pathënën, poezia e Odise Kote hap një shtresë tjetër të vetes.

1.Heshtja si gjuhë më vete

Në këtë tekst poetik, fjala nuk është mjeti kryesor i komunikimit. Çuditërisht është  heshtja ajo që flet. Pyetjet që përsëriten nuk kërkojnë përgjigje, por thellojnë mungesën: “kujt ia dërgoje?” “ti kishe shkruar diçka?”

Këto nuk janë pyetje për tjetrin, as pyetje që presin përgjigje nga dikush, qoftë dhe nga lexuesi. Janë pyetje që subjekti ia bën vetes, në një përpjekje për të mbushur boshllëkun. Dhe kështu, poezia bëhet një dialog i brendshëm, një monolog që endet si një varkë pa busull.

2.Lëvizja si fat i njeriut

Në këtë poezi gjithçka lëviz: ujërat, varkat, kujtesa, madje edhe vetë kuptimi. Nuk ka qëndrueshmëri. Edhe kur diçka kapet, ajo tashmë është e ndryshuar.

Kjo e bën poezinë të ketë një frymë të lehtë tragjike, por jo të rëndë. Është një tragjizëm i qetë, si një dorë që rrëshqet ngadalë nga një dorë tjetër.

“varka ishte krejt pa formë…”

Këtu nuk kemi humbje të menjëhershme, por shpërbërje, dhe shpërbërja është gjithmonë më e dhimbshme, sepse ndodh ngadalë, pa zhurmë.

3.Marrëdhënia “unë - ti” ose një afërsi që nuk bëhet dot takim

Kjo poezi është e ndërtuar mbi një marrëdhënie që ekziston, por nuk realizohet plotësisht. “Unë” dhe “ti” janë të pranishëm, por gjithmonë të ndarë. Nuk ka konflikt mes tyre, nuk ka zënkë, as ndarje të shpallur. Ka vetëm një distancë të pashpjegueshme, që bëhet pjesë e qenies së tyre.

“Midis meje dhe teje - lumi.”

Ky varg nuk është vetëm një përfundim poezie, është një gjendje. Një gjendje që nuk ndryshon, por që pranohet me një qetësi të butë. Pa debat, pa konflikt, por me një dhimbje që shtrihet si një tis i hollë mbi vargjet.

4. Varka si një shpirt që udhëton

Në një lexim më të thellë, varka prej letre nuk është vetëm mesazh. Ajo bëhet vetë shpirti i njeriut. Një shpirt i lehtë, i brishtë, që lëviz mbi ujëra të mëdha dhe të panjohura. Nuk ka siguri, nuk ka hartë, por ka një shtysë të brendshme që e vë në lëvizje, si një thirrje e heshtur për të mos mbetur në vend.

“që vozisin, vozisin pandërprerë…

kush e di, në ç’lumenj, dete, oqeane të tjerë…”

Këtu poezia hapet. Del nga kufiri i një lumi dhe merr frymë në hapësira më të gjera. Varka nuk është më vetëm një përpjekje për të arritur tjetrin, por një gjendje e qenies që nuk pushon së kërkuari. Si të thoshte poeti se njeriu është vetë kjo lëvizje: i vogël, i brishtë, por i hedhur drejt pafundësisë.

5.Një poezi që nuk mbyllet

Ajo që e bën këtë poezi të qëndrojë gjatë në mendjen e lexuesist është fakti se ajo nuk mbyllet. Edhe pas vargut të fundit, diçka vazhdon të rrjedhë. Sepse lumi nuk ndalet, dhe bashkë me të, nuk ndalet as kjo përpjekje e heshtur për të arritur tjetrin.

Në këtë kuptim, poezia nuk është vetëm tekst, është një gjendje që të ndjek. Një ndjesi që të rikthehet, si një varkë që nuk e di nëse e ke dërguar apo e ke pritur.

6.Një fjalë e fundit, si një pëshpëritje

Ndoshta kjo poezi na mëson diçka shumë të thjeshtë dhe shumë njerëzore: se jo çdo mesazh arrin, jo çdo ndjenjë lexohet, jo çdo afërsi bëhet takim. Por megjithatë, ne vazhdojmë të dërgojmë varka-letra, shpresa për të arrirë. “Nga bregu tjetër ti dërgon,/ parreshtur dërgon…”

Dhe ndoshta, në këtë këmbëngulje të butë, qëndron vetë bukuria e njeriut.

Sarandë, prill 2026

 

 

 

 

 

Midis meje dhe teje …

Nga bregu matanë ti nisje varka prej letre,

kujt ia dërgoje?

 

Nuk e mësova dot çfarë shkruaje

në trupin e tyre, nëse shkruaje,

pasi ngjarjet, dramat, ujërat, rrjedhin

me shpejtësi,

(as ndalen, as kthehen pas)

përplasen në shkëmbinj,

që ngjajnë me dekor teatri surrealist.

 

Veç një ditë,

një ditë, njëra prej varkave ngeci

në shkurren si mjekra e dendur,

përhitur, venitur,

e babazotit që bridhte i vetëm,

si të thyente një rregull, 

në lëndinat e kujtesës së humbur.

 

Notova shpejt, po varka ishte krejt pa formë,

(si kishin lotuar ëndrrat e fshehta aq shumë?)

dhe shkronjat, ah ato që s’dalloheshin fare,

ngatëroheshin si rebus,

(ti kishe shkruar diçka?)

më ngjanë me psalmet e mëdha.

Psalmet e dashurisë.

 

Nga bregu tjetër ti dërgon,

parreshtur dërgon,

(përse?) varka prej letre,

që vozisin, vozisin pandërprerë,

kush e di, në ç'lumenj, dete, oqeane të tjerë,

pasi ujërat nuk i zë kurrë gjumi.

 

Midis meje dhe teje - lumi.

 

Timo Mërkuri

 

REALIZMI MAGJIK DHE MAGJIA BIBLIKE NË POEMËN “UJËVARË DRITE NË ZEMËR”

 

 

A janë mrekullitë biblike një formë magjie?

 

A mund të lexohet ringjallja e Lazrit, shërimi i të verbërve dhe i të gërbulurve me nje frazë biblike apo kthimi i ujit në verë si realizëm magjik? Dhe ku është kufiri i padukshëm midis së shenjtës që beson dhe së magjishmes që imagjinon arti?

Këto pyetje nuk lindin nga dyshimi, por nga habia njerëzore. Ato shfaqen në çastin kur lexuesi kalon nga faqet e Biblës te letërsia modern e realizmit magjik dhe ndien se diçka e njohur vazhdon të pulsojë edhe atje. Kjo hapje nuk është vetëm një çarje në rrjedhën e ngjarjeve, por një ftesë për të reflektuar mbi thelbin e qenies: çfarë është reale dhe çfarë mund të jetë e mundur kur syri dhe shpirti bashkëpunojnë.

Megjithatë, ngjashmëria është vetëm sipërfaqësore. Ajo që në tekstin biblik është shenjë e pranisë hyjnore, në letërsinë moderne bëhet mënyrë artistike për të parë botën. Në Bibël, mrekullia nuk synon të habitë, por të zbulojë, pra nuk është lojë imagjinate, por dëshmi besimi, ndërsa realizmi magjik lind nga nevoja e njeriut për ta shpjeguar e krijuar realitetin përmes simbolit, ëndrrës dhe misterit poetik.

Pra, dallimi mes tyre nuk qëndron te akti i jashtëzakonshëm, por te burimi i tij: njëri vjen nga transcendenca që kërkon besim, tjetri nga imagjinata që kërkon kuptim. Pikërisht këtu nis udhëtimi im për të kuptuar se si e shenjta biblike dhe magjikja letrare, megjithëse duken si motra, flasin në gjuhë të ndryshme të botës e të shpirtit njerëzor.

1. Mrekullia biblike shfaqet si ndërhyrje hyjnore, jo si efekt artistik

 Në faqet e Bbilës mrekullia nuk lind për të mahnitur syrin, por për të zgjuar shpirtin. Ajo nuk paraqitet si një efekt i bukur rrëfimtar, as si një lojë imagjinate që kërkon miratim estetik. Bibla nuk ndërton skena për habinë e lexuesit, ajo rrëfen ngjarje që besimtari i përjeton si prani reale të Hyjit në historinë njerëzore.

Kur Krishti ringjall të vdekurin, e shëron të gërbulurin, i shumëzon bukët, e shndërron ujin në verë apo ecën mbi ujë, këto akte nuk synojnë të thyejnë ligjet e botës për hir të së jashtëzakonshmes. Përkundrazi, ato duket sikur zbulojnë një rend më të thellë, një kuptim të fshehur që nuk shihet nga syri i zakonshëm. Mrekullia nuk është kundër realitetit, ajo është hapja e tij drejt një dimensioni tjetër.

Në këtë kuptim, mrekullia biblike e ka burimin gjithmonë jashtë njeriut. Ajo nuk vjen prej fantazisë, por prej vullnetit hyjnor. Njeriu nuk e prodhon mrekullinë, ai vetëm bëhet dëshmitar i saj. Pra, edhe akti i mrekullisë s’ka funksion zbavitës apo estetik. Ai mbart një qëllim shpëtimtar: e rikthen shpresën, e shëron trupin dhe shpirtin, e ringrit besimin e humbur.

Në rrëfimin biblik njerëzit nuk qëndrojnë si spektatorë të një fenomeni të pazakontë artistik. Ata nuk analizojnë, nuk kërkojnë simbolikë letrare. Reagimi i tyre është përulja, frika e shenjtë, besimi. Mrekullia nuk kërkon interpretim estetik, ajo kërkon besim të brendshëm.

Kështu, mrekullia nuk është dekor i rrëfimit biblik, po është vetë zemra e tij. Nuk është një element që e zbukuron historinë, por momenti kur historia prek përjetësinë. Bibla nuk flet për një botë të çuditshme që duhet lakmuar. Ajo flet për një botë ku Hyji ndërhyn, ku e padukshmja bëhet e prekshme dhe ku njeriu ftohet të shohë përtej asaj që syri i zakonshëm arrin të shohë e mendja të kuptojë.

 

2. Realizmi magjik: arti që e bën të zakonshme të pamundurën

 

Në realizmin magjik e jashtëzakonshmja nuk zbret nga qielli si shpallje e vullnetit te Zotit, por rritet brenda vetë jetës njerëzore. Ajo nuk hyn në rrëfim si ndërhyrje hyjnore që ndryshon fatet, por si një frymëmarrje e zakonshme e realitetit. Pra, çudia nuk shpallet; ajo thjesht ndodh, krijohet.

Në këtë lloj letërsie askush nuk ndalet i tronditur përballë së pamundurës. Personazhet nuk bien në gjunjë dhe as nuk kërkojnë shpjegim. Një i vdekur mund të kthehet në shtëpi, një grua mund të ngjitet drejt qiellit, koha mund të rrjedhë mbrapsht, dhe gjithçka pranohet me qetësinë me të cilën pranohet lindja e mëngjesit. Në këtë letërsi, realiteti nuk është vetëm ai që shihet; përkundrazi, është ai i mbushur me kujtesë, me mite, me besëtytni, me ëndrra dhe me histori të trashëguara brez pas brezi. Këtu magjia nuk është akt hyjnor. Ajo lind nga mënyra se si një komunitet e ndien ose mund ta ndijë botën. Nga rrëfimet e gjysheve, nga legjendat që jetojnë në ndërgjegjen individuale e kolektive, nga imagjinata që nuk e ndan të dukshmen nga e padukshmja, nga doket zakonore të trashëguara ndër shekuj.

Realizmi magjik nuk kërkon që lexuesi të besojë në një të vërtetë fetare; ai e fton të pranojë se realiteti njerëzor është më i gjerë sesa arsyeja e ftohtë. E pamundura ndodh pa shpjegim dhe pa predikim. Në këtë mënyrë, arti nuk imiton jetën, por e zgjeron perceptimin tonë, duke na kujtuar se çdo përvojë, edhe ajo më e heshtura, mbart brenda vetes misterin e të qenit Askush nuk e interpreton si shenjë shpëtimi apo si provë të një force hyjnore. Ajo mbetet një mister i heshtur, një mënyrë për të treguar se jeta njerëzore është e mbushur me shtresa të padukshme ku bashkëjetojnë realja dhe ëndrra. Në këtë kuptim, realizmi magjik është një krijesë që ndërtohet dhe ekziston përmes gjuhës artistike. Ai nuk synon të zbulojë të vërtetën metafizike të botës, por të shprehë të vërtetën shpirtërore dhe kulturore të njeriut. E jashtëzakonshmja bëhet mjet për të treguar frikën, kujtesën, vetminë, dashurinë, historinë e plagosur të shoqërive njerëzore.

Nëse në Bibël mrekullia dëshmon praninë e Hyjit, në realizmin magjik ajo ndriçon misterin e vetë njeriut. Njëra kërkon besim; tjetra kërkon ndjeshmëri, gjakim. Njëra e hap horizontin e përjetësisë; tjetra e zbulon thellësinë e përvojës njerëzore brenda kohës. Dhe pikërisht aty qëndron dallimi i tyre i heshtur, por thelbësor.

 

3. Diferenca thelbësore

 

Kur përpiqemi të dallojmë mrekullinë biblike nga e jashtëzakonshmja e realizmit magjik, kuptojmë se ndryshimi nuk qëndron te vetë ngjarja. Në të dyja rastet ndodhin gjëra që tejkalojnë arsyen e zakonshme njerëzore. Ringjallja, shërimi, kthimi i kohës, prania e të pamundurës - të gjitha këto mund të shfaqen si në tekstin e shenjtë, ashtu edhe në letërsinë moderne. Mirëpo, thelbi nuk është çfarë ndodh; thelbi është pse dhe nga vjen ajo që ndodh.

a. Në Bibël, e jashtëzakonshmja ka gjithmonë një burim të vetëm: Hyjin. Mrekullia nuk lind nga imagjinata e njeriut dhe as nga nevoja për ta zbukuruar rrëfimin. Ajo vjen si shenjë e një vullneti që e tejkalon botën njerëzore. Pra, edhe rrëfimi biblik nuk e paraqet mrekullinë si një mundësi ndër shumë të tjera, por si të vërtetë që kërkon pranimin e zemrës. Ajo është zbulesë, jo shpikje.

b. Në realizmin magjik burimi i së jashtëzakonshmes është krejt tjetër. Ai nuk është qiellor, por njerëzor. Vjen nga kujtesa kolektive, nga mitet e një populli, nga mënyra se si kultura e ndien realitetin. Shkrimtari nuk shpall një të vërtetë hyjnore, ai krijon një mënyrë të re për ta parë jetën. E pamundura bëhet gjuhë artistike, një mënyrë për të shprehur atë që realiteti i zakonshëm nuk arrin ta thotë.

c. Edhe funksioni i së jashtëzakonshmes ndryshon thellësisht. Në Bibël, mrekullia ka qëllim shpëtimtar. Ajo e rikthen besimin, e shëron, e udhëzon dhe e orienton njeriun drejt një kuptimi moral dhe shpirtëror të ekzistencës. Çdo akt mrekullie është një thirrje për transformim të brendshëm.

Në realizmin magjik, përkundrazi, e jashtëzakonshmja nuk shpëton askënd në kuptimin teologjik. Ajo ndihmon të kuptohet më mirë jeta njerëzore. Është një interpretim poetik i realitetit, një mënyrë për të treguar se bota nuk është vetëm logjikë dhe fakt, por edhe ëndërr, kujtesë, frikë, dëshirë, gjakim dhe mister.

ç. Ndryshon edhe marrëdhënia me të vërtetën. Bibla kërkon besim ekzistencial; lexuesi nuk qëndron jashtë rrëfimit, por ftohet të hyjë brenda tij me gjithë qenien. Realizmi magjik kërkon një pranim tjetër - jo besim fetar, por hapje imagjinative. Lexuesi nuk përkulet përpara së shenjtës, ai pranon lojën poetike të realitetit.

d. Edhe zëri që rrëfen është i ndryshëm. Teksti biblik flet nga autoriteti i së shenjtës, si një fjalë që nuk negocion me dyshimin estetik, ndërsa shkrimtari i realizmit magjik ndërton një botë artistike që ngjan me realitetin, por nuk synon kurrë statusin e zbulesës. Ai nuk kërkon adhurim, po bashkudhëtim imagjinativ.

Kështu, megjithëse të dyja hapin derën e së jashtëzakonshmes, ato ecin në drejtime të ndryshme: njëra drejt besimit dhe përjetësisë, tjetra drejt kuptimit poetik të përvojës njerëzore dhe pasurimit të saj. Pikërisht në këtë ndryshim të heshtur qëndron kufiri mes së shenjtës biblike dhe magjikes letrare.

 

4. Pse ato përngjajnë mes tyre?

 

Pavarësisht dallimeve të mëdha që i ndajnë mrekullinë biblike dhe realizmin magjik shpesh na duken të afërta. Lexuesi ndien një lloj njohjeje të brendshme, sikur po përballet me dy forma të ndryshme të së njëjtës etje njerëzore. Dhe në një farë mënyre, kjo ndjesi nuk është e gabuar.

Që në fillesat e historisë së tij njeriu s’ka mundur ta përballojë botën vetëm me arsyen. Realiteti ka qenë gjithmonë më i gjerë sesa shpjegimet logjike. Lindja dhe vdekja, dhimbja dhe shpresa, rastësia dhe fati - të gjitha këto kanë kërkuar një gjuhë më të thellë se ajo e mendjes së ftohtë. Pra, njerëzimi ka krijuar mite, ka besuar në mrekulli, ka ndërtuar rrëfime ku e dukshmja dhe e padukshmja jetojnë së bashku.

Bibla i përgjigjet kësaj nevoje duke e hapur realitetin drejt qiellit. Ajo i jep botës një kuptim që vjen nga lart, nga një prani hyjnore që ndërhyn dhe i jep drejtim historisë së njeriut. Mrekullia bëhet shenjë se njeriu, nuk është i braktisur në univers; se ekziston një dorë që vepron përtej kufijve të së mundshmes.

Realizmi magjik zgjedh një rrugë tjetër, por lind nga e njëjta etje. Ai nuk kërkon qiellin për ta shpjeguar botën, ai e zgjeron vetë hapësirën e veprimit e të mundësisë së krijimit e të pasurimit. Realiteti paraqitet aq i pasur, aq i mbushur me kujtesë, ndjenja dhe përjetime kolektive, sa fillon të duket vetvetiu magjik. E jashtëzakonshmja nuk zbret nga lart; ajo lind nga mënyra si njeriu e gjakon ose si e përjeton jetën.

Në këtë mënyrë, të dyja qasjet i përgjigjen të njëjtit gjakim dhe ankth njerëzor: dëshirës për të mos e zvogëluar ekzistencën në një mekanizëm të ftohtë racional. Njëra thotë se mrekullia ekziston, sepse Hyji vepron në botë. Tjetra sugjeron se realiteti është aq i thellë dhe i ndërlikuar, sa brenda tij vetë magjia është e mundur. Ndoshta pikërisht këtu qëndron afërsia e tyre më e madhe: të dyja i japin njeriut të drejtën për t’u habitur; pa habi, as besimi dhe as arti nuk do të kishin lindur kurrë.

 

5. Një përfundim i qetë

 

Në fund të këtij udhëtimi krahasues, kuptojmë se ngjashmëria mes mrekullive biblike dhe realizmit magjik është më tepër një afri sipërfaqësore sesa një përkim i vërtetë. Aktet e Krishtit mund të duken, në syrin letrar, si episode të një bote magjike, por thelbi i tyre qëndron diku tjetër. Ato nuk janë ndërtuar si teknikë rrëfimi dhe as si zgjedhje estetike. Janë përvojë besimi, një realitet i jetuar shpirtërisht nga komuniteti që i ka trashëguar dhe besuar nëpër shekuj.

Mrekullia biblike nuk synon të krijojë atmosferë poetike ose të zgjojë kënaqësi estetike. Ajo është dëshmi. Është momenti kur njeriu ndien se natyra nuk është kufiri i fundit i ekzistencës dhe se mbi të vepron një vullnet hyjnor. Në këtë kuptim, mrekullia nuk është metaforë; ajo është shpallje.

Realizmi magjik, përkundrazi, i përket territorit të artit. Ai nuk kërkon të bindë për një të vërtetë dogmatike, por të hapë një mënyrë tjetër të të vështruarit. Shkrimtari nuk ndërhyn si profet, por si krijues. Ai i jep realitetit një përmasë e dritë të re, duke treguar se misteri nuk është vetëm përtej botës, por edhe brenda saj - në kujtesë, në ëndërr, në përvojën njerëzore që shpesh e tejkalon logjikën.

Kështu, Bibla flet për një tejkalim të natyrës nga Hyji, për një ndërhyrje që vjen nga përtej njeriut. Realizmi magjik, në heshtjen e vet poetike, flet për magjinë e fshehur në vetë natyrën njerëzore, për atë çast kur realiteti duket më i thellë sesa duket në sipërfaqe.

Ndoshta dallimi më i bukur qëndron pikërisht këtu: njëra mrekulli lind në hapësirën e lutjes dhe kërkon besim; tjetra lind në hapësirën e fjalës artistike dhe kërkon ndjeshmëri dhe dije për ta përfillë. Njëra e ngre njeriun drejt qiellit, ndërsa tjetra e ndihmon ta zbulojë misterin që ai mbart brenda vetes. Kjo dyanshmëri na mëson se çdo përjetim i jashtëzakonshëm, qofshin fjalët e shenjta apo ato artistike, është një dritare drejt së panjohurës që e fton njeriun të hulumtojë thellësitë e mendjes dhe të shpirtit. Në këtë mënyrë, besimi dhe arti nuk e përjashtojnë njëri-tjetrin; ata thjesht e ndriçojnë botën nga dy horizonte të ndryshme të shpirtit njerëzor.

 

6.Një arsye për sa shkrova më sipër.

 

Këto mendime lindën si vazhdim i natyrshëm i punës sime studimore, pikërisht gjatë analizës së realizmit magjik në poemën “Ujëvarë drite në zemër” të Anton Nikë Berishës, që janë 14 pamje të hirit hyjnor të Nënës Terez.

Që në leximin e parë ndjehet se poezia frymon me një gjuhë të afërt me ligjërimin kishtar; vargu mbart ritmin edhe të lutjes, ndërsa figuracioni poetik ndjek hap pas hapi shtegun shpirtëror të një jete që shndërrohet në shenjtëri. Kjo ngarkesë ungjillore nuk është e rastësishme. Ajo buron nga njohjet e thella të autorit mbi literaturën dhe traditën kishtare, por edhe nga përthithja e botës shpirtërore të Nënës Terez dhe e misionit të saj të njohur për të gjithë ne.

Poeti nuk e rrëfen thjesht jetën e saj; ai përpiqet të ndiejë e ta shprehë ritmin e brendshëm të atij flijimi të heshtur që e çoi drejt shenjtërimit. Për këtë arsye, teksti shpesh tingëllon si një ndërmjetësim midis poezisë dhe meditimit – përsiatjes shpirtërore.

 “Ujëvarë drite në zemër” mbetet para së gjithash një vepër artistike. Pikërisht këtu bëhet i domosdoshëm dallimi: realizmi magjik në këtë poemë nuk është imitimi i mrekullisë biblike, por një ndërthurje e ndjeshme e biblikes, mistikes dhe reales njerëzore. Është pikërisht talenti i Anton Nikë Berishës që këtë ndërthurje e realizon në mënyrën më të arrirë të realizmit magjik, deri në atë masë sa vetë realiteti poetik merr tingëllimin dhe solemnitetin e një teksti biblik.  Ndaj në çdo kapitull e jashtëzakonshmja nuk ndjehet si dogmë, por si përjetim poetik - si një dritë që kalon nga shenjtëria te fjala artistike pa shmangur asnjërën prej tyre.

Kjo kërkonte një sqarim paraprak, sepse në poemë këto tri shtresa janë aq të ndërthurura, sa lexuesi mund t’i shohë si një të vetme. Realja, biblikja dhe mistikja rrjedhin së bashku, si ujëra që bashkohen në të njëjtën rrjedhë drite. Pra, çdo varg duhet parë më vete, me një vëmendje të përqendruar, sikur të afrohemi pranë një ikone: jo për ta shpjeguar menjëherë, por për ta soditur derisa kuptimi të fillojë të ndriçojë nga brenda vetë poezisë.

 

Sarandë, mars 2026

 

ZVOGËLIMI I PYLLIT BRENDA NJERIUT

(Mbi “Elegjinë e pyjeve” të Visar Zhitit)

 

Nga Timo Mërkuri

 “Elegjia e pyjeve” e Visar Zhitit është një vajtim i shumëfishtë. Nuk qan vetëm për drurët e prerë, por për njeriun e cunguar shpirtërisht. Pylli bëhet masë matëse e gjithçkaje: e frikës, e dashurisë, e turpit, e poezisë. Sa më shumë zvogëlohet pylli, aq më shumë zmadhohet boshllëku moral. Poezia shfaqet si një inventar dhimbjeje, por edhe si një akt ndërgjegjësimi. Kjo elegji nuk vjen si klithmë, por si një matje e heshtur e humbjeve. Zhiti nuk e shfaq shkatërrimin si ngjarje, por si proces: një tkurrje të ngadaltë të asaj që e bënte njeriun të ndjehej njeri. Pylli, në këtë poezi, nuk bie me zhurmë, por tretet - ashtu si ndjeshmëria.

I-Është një poezi moderne, me theks të fortë ekzistencial dhe kritik social. Ajo përdor varg të lirë, metaforë të zgjeruar, ironi dhe simbolikë, pa narrativë lineare. Në të ndihet edhe fryma postmoderne, sidomos në denoncimin e burokracisë, medias dhe qytetërimit të spektaklit, por boshti mbetet modernist: ankthi për humbjen e njeriut dhe të kuptimit.

1. Pylli shfaqet si metaforë e qenies njerëzore; ai nuk është vetëm natyrë, por hapësirë e brendshme shpirtërore. Më së pari si është hapësira e brendshme e njeriut. Zvogëlimi i pyjeve shënon varfërimin shpirtëror:

“është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

dhe është shtuar sipërfaqja e frikës”

Frika rritet aty ku mungon rrënja. Pylli përfaqëson guximin, bukurinë, vetëtimën e brendshme. Kur ai zhduket, njeriu humb orientimin dhe bëhet më i bindur, më i trembur, më i zhveshur nga drita e vet.

2. Një nga figurat më tronditëse është ajo e hënës:

“dhe hëna është e pambuluar

si një zhvirgjërim i dhunshëm dhe

pastaj i braktisur”

Këtu natyra trajtohet si trup i dhunuar. Nuk kemi më marrëdhënie me të, por shfrytëzim dhe braktisje. Zhvirgjërimi i hënës nuk është vetëm metaforë e dhunës ndaj natyrës, por e humbjes së çdo misteri. Njeriu modern nuk duron më asgjë të mbuluar, asgjë që nuk i përket. Ai zbret edhe hënën në tokë, vetëm për ta braktisur më pas. Zhiti e kthen shkatërrimin ekologjik në një akt etikisht të dënueshëm. Dhuna ndaj pyllit është dhunë ndaj pafajësisë.

3. Poezia dhe fjala  janë në raport si një pyll i rrezikuar. Poezia vetë hyn në rrezik. Ajo humbet hapësirën e saj natyrore:

“sipërfaqja e poezisë, e psherëtimave,

fjalë gjethesh ka më pak

e thashetheme më shumë”

 

“Fjalët-gjethe” janë fjalë të gjalla, të brishta, me frymë. Ato zëvendësohen nga thashethemet, nga zhurma boshe. Kjo është një kritikë e thellë ndaj degradimit të ligjërimit publik dhe kulturor. Kur humbet poezia, humbet edhe aftësia për të ndjerë, pra dhe për të folur me etikë.

4. Zhvillimi urban në poezi nuk paraqitet si përparim, por si zgjerim i turpit:

“është zmadhuar sipërfaqja e qyteteve

dhe sipërfaqja e turpit është zmadhuar”

Qyteti rritet, por ndërgjegjja zvogëlohet. Turpi bëhet aq i madh sa nuk e nxënë gazetat, pse te çdo hapësirë të jetës. Ironia është e hidhur dhe e saktë. Shoqëria e spektaklit e normalizon mëkatin dhe e shtyn pendimin për më vonë, ndoshta për kurrë..

5. Një nga vargjet më therëse dhe më ironike është:“janë shtuar drejtoritë e pyjeve”. Pylli zhduket, por zyrat shtohen. Kjo është absurditeti modern. Administrata zëvendëson jetën. Dashuria nuk gjen më vend, as për zogjtë: “se ata s’dinë të bëjnë dashuri zyrave” Dashuria nuk njeh formularë. Ajo kërkon hapësirë të lirë, jo protokoll.

6.Në fund, poezia përqendrohet te individi, te një fëmijë:“Një çunak vizaton pemë mureve” Ky akt i vogël prej fëmije është një akt njerëzor rezistence. Fëmija vizaton pemë atje ku ato nuk ekzistojnë më. Madje i gdhend në trup:

“bën tatuazhin e pemës

në lëkurën e krahut të tij të hollë”

Fëmija nuk e shpëton pyllin, por e mban mend. Dhe ndonjëherë, kujtesa është forma e fundit e shpëtimit. Tatuazhi i pemës nuk është zbukurim, por plagë e vetëdijshme: një shenjë që nuk lejon harresën të shërohet lehtë, një dhimbje tatuazhi fëmije që shndrohet në dhimbje kolektive: “ “sa pylli gumëzhin në gjak si dhimbje/e maisur plage”

Këtu poezia mbyllet me një shpresë të dhembshme. Pylli jeton ende, por si plagë, si kujtesë, si nevojë për shërim. Por dhe si shpresë, si ëndërr njerëzore.  “Elegjia e pyjeve” vërtet është një poezi për humbjen, por edhe për kujtesën edhe për shpresën.

II-Risia e poezisë në poetikën shqipe

Risia e poezisë “Elegjisë e pyjeve” qëndron në faktin se Visar Zhiti nuk e shkruan poezinë si vajtim  romantik për natyrën, as si thirrje ekologjike në kuptimin e zakonshëm. Ai e shndërron pyllin në një njësi matëse morale. Poezia nuk pyet sa hektarë janë prerë, por sa njeri ka humbur brenda njeriut.

1.Në poetikën shqipe, natyra shpesh ka qenë strehë, bukuri ose simbol atdheu. Te Zhiti, ajo bëhet pasqyra e ndërgjegjes. Kjo është risi e fortë: poezia ekologjike kthehet në poezi etike dhe ekzistenciale. Zvogëlimi i pyjeve mat zvogëlimin e poezisë, të turpit, të dashurisë dhe të fytyrës njerëzore.

“është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

sipërfaqja e poezisë, e psherëtimave”

Këtu poezia flet për veten e saj. Ajo ndjen se hapësira e saj po ngushtohet, njësoj si pylli. Pyjet janë metafora qendrore, por ajo çfarë humbet realisht është hapësira shpirtërore e njeriut. Pylli përfaqëson gjithçka që nuk administrohet dot: ndjenjën, turpin ,  dashurinë, pendimin. Kur poeti thotë:

“është zvogëluar sipërfaqja e turpit,

sa pak turp kemi tani”

ai nuk flet më për natyrën, por për njeriun, për shoqërinë njerëzore. Pylli shndërrohet në një shkallë etike. Sa më pak pyje, aq më pak ndjeshmëri. Aq më pak pendesë: “fare pak kohë kemi për t’u penduar” profetizon poeti.

2.Metafora e qytetit dhe burokracisë

Një tjetër risi është mënyra si Zhiti e kundërvë natyrën me qytetërimin modern. Qyteti nuk vjen si progres, por si zgjerim i marrëzisë dhe turpit:

“është zmadhuar sipërfaqja e qyteteve

dhe sipërfaqja e turpit është zmadhuar”

Ironia e “drejtorive të pyjeve” është goditje e drejtpërdrejtë ndaj mendësisë administrative që zëvendëson jetën me letra:“janë shtuar drejtoritë e pyjeve”

Pylli zhduket, por institucionet shumohen. Kjo është një poezi që flet hapur për absurditetin modern.

3.Figura e njeriut dhe shpresa e dhembshme

Risia më e ndjeshme është mbyllja e poezisë me një akt intim dhe njerëzor. Një fëmijë që vizaton pemë, madje i gdhend në trup:

“Një çunak vizaton pemë mureve

bën tatuazhin e pemës

në lëkurën e krahut të tij të hollë”

Këtu poezia nuk predikon. Ajo tregon. Pylli nuk është më jashtë, por brenda gjakut:

“sa pylli gumëzhin në gjak si dhimbje

e maisur plage”

Kjo është shpresa e vetme: kujtesa që dhemb.

Elegjia e pyjeve” nuk është poezi për pemët, por për zhdukjen e ndjeshmërisë njerëzore; pylli është metafora e asaj që nuk duhet humbur, sepse me të humbet edhe streha shpirtërore e njeriut. Kjo analizë, ashtu si vetë poezia, nuk është shkruar për t’u vlerësuar, por për të dëshmuar një dhimbje estetike dhe etike. Në këtë dhimbje që gumëzhin si plagë, jeton ende poezia - dhe ende ndërgjegjja.

Sarandë,  janar 2026

Visar ZHITI

ELEGJIA E PYJEVE

Është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

dhe është shtuar sipërfaqja e frikës,

është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve,

ka më pak kafshë tani

më pak guxim e vetëtima më pak,

më pak bukuri

dhe hëna është e pambuluar

si një zhvirgjërim i dhunshëm dhe

pastaj i braktisur,

është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

sipërfaqja e poezisë, e psherëtimave,

fjalë gjethesh ka më pak

e thashetheme më shumë.

Është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

lumenjtë s’magjepse , lumenjtë hutohen,

si zebra parqesh zoolog jik e na shohin

lumenjtë

është zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

dhe sipërfaqja e turpit,

sa pak turp kemi tani

s’pendohemi për asgjë,

fare pak kohë kemi për t’u penduar.

Janë shtruar rrugët,

reklamat dhe dilemat

magazinat, kinematë e lavditë

është zmadhuar sipërfaqja e qyteteve

dhe sipërfaqja e turpit është zmadhuar

gjithe ato turpe sa s’i nxene gazetat

dhe vijojne ne numrin e ardhshëm

dhe ne abonimin e vitit tjetër të marrëzisë

Eshte zvogëluar sipërfaqja e pyjeve

dhe janë shtuar drejtoritë e pyjeve

sipërfaqja e dashurisë është zvogëluar

dhe zogjtë kanë më pak vend

për dashuritë e tyre

se ata s’dinë të bëjnë dashuri zyrave

Është zvogëluar sipërfaqja e fytyrave

Një çunak vizaton pemë mureve

në sytë e mi vizaton pemët

bën tatuazhin e pemës

në lëkurën e krahut të tij të hollë

si fundi i shekullit XX

kaq shumë e ngul gjilpërën e nxehtë më bojë

sa pylli gumëzhin në gjak si dhimbje

e maisur plage.

 

SISTEMI I FIGURAVE NË POEZINË E DIN MEHMETIT

Në vijim të sprovës “Etika e heshtjes në poezinë e zgjedhur ”Pshëretima djegagurë” e Din Mehmetit

Në poezinë e zgjedhur “Psherëtima djegagurë” të Din Mehmetit, zgzjedhur nga Anton Nikë Berisha e botuar nga Shtëpia Botuese “Beqir Musliu” Gjilan shohim dhe ndjejmë se figura artistike nuk lind si zbukurim i vargut dhe as si dëshmi mjeshtërie formale. Ajo lind nga një domosdoshmëri e brendshme, nga nevoja për të përballuar peshën e përvojës njerëzore në kushte historike, morale dhe ekzistenciale të vështira. Figura nuk vjen për ta stolisur realitetin, por për ta mbajtur atë në këmbë, për ta bërë të durueshëm dhe të përballueshëm, për ta bërë të qëndrueshëm.

I-Prandaj sistemi i figurave nuk mund të lexohet si një inventar metaforash, simbolesh apo personifikimesh, por domosdoshmërisht  si një rrjet funksionesh poetike, ku çdo figurë mban, duron dhe shpesh plagoset bashkë me njeriun. Figura te Din Mehmeti është një formë etike e qëndrimit përballë botës.

1. Metafora si bartëse e barrës morale

Metafora te Din Mehmeti është figura mbajtëse e gjithë poetikës së tij. Por kjo metaforë nuk është zbukuruese; ajo është metaforë e peshës që mbahet mbi supe, e barrës. Fjala,  e vërteta, frika, kujtesa – të gjitha shfaqen si diçka që duhet mbajtur, si një barrë që nuk mund të hidhet tutje pa cenuar vetë qenien njerëzore. Kjo e zhvendos poezinë nga retorika e shpalljes drejt etikës së durimit.

Në poezinë “Po fryn”, fjala poetike paraqitet si e lodhur nga barra që mban:

“Rri zgjuar se

po ligështohen fjalët

që mbartin të vërtetën përtej territ”

(“Po fryn”, f. 22)

metafora është thellësisht funksionale: fjala nuk është zë, por shpatull; nuk është britmë, por sup mbi të cilin rëndon e vërteta. Fjala nuk shpall, sepse shpallja do ta shpenzonte. Ajo duron, sepse vetëm durimi e ruan kuptimin në kohë errësire. Metafora këtu nuk ndërton pamje poetike, por një gjendje etike të përgjegjësisë.

E njëjta metaforë e barrës zhvendoset më tej në libër, në poezinë “Frika e përjetshme”, ku pesha nuk është më mbi fjalën, por mbi trupin e njeriut:

“Frika më rri mbi supe

dhe nuk di ku ta lë”

(“Frika e përjetshme”, f. 49)

Këtu metafora nuk përsëritet, por thellohet ontologjikisht. Barrën nuk e mban më gjuha, por vetë qenia njerëzore. Fjala ka kaluar nga shpatulla e ligjërimit te shpatulla e trupit. Kjo është koherencë figurative dhe filozofike, jo ripërsëritje.

2. Trupëzimi i figurës: metafora që bëhet mish dhe dhimbje

Një funksion tjetër thelbësor i figuracionit është trupëzimi I saj. Abstraktja nuk lihet të mbetet ide apo koncept i ftohtë, por shndërrohet në trup të thyer, në eshtra, në plagë. Poezia këtu refuzon distancën intelektuale dhe hyn në territorin e përvojës së drejtpërdrejtë njerëzore.

Në poezinë “Jeta ime”, fjala poetike del nga gjuha si trup i dëmtuar:

“Nxjerr nga gjuha

eshtrat e thyera të fjalëve”

(“Jeta ime”, f. 21)

Kjo metaforë është moderne dhe e pamëshirshme. Fjala ka eshtra dhe këto eshtra janë të thyera. Akti poetik këtu nuk është frymëzim, por një lloj operacioni i dhimbshëm, pothuaj kirurgjikal, ku fjala nxirret me mund, me rrezik dhe me kosto morale.

I njëjti funksion trupëzimi vazhdon në poezinë “Zëri im”, ku fjala nuk është më tingull, por plagë:

“Zëri im ka plagë

që nuk shërohen me heshtje”

(“Zëri im”, f. 34)

Këtu metafora e trupit e zhvendos poezinë nga estetika drejt etikës së të folurit. Të flasësh nuk është akt neutral, por akt që lë shenja. Heshtja nuk është gjithmonë shërim; ndonjëherë ajo vetëm e mban plagën të hapur.

II-. Simboli, personifikimi dhe figura etike e provës

Në sistemin figurativ të Din Mehmetit, figurat nuk mbajnë vetëm barrë apo dhimbje, por shndërrohen në gjendje që qëndrojnë në kohë dhe në prova morale për njeriun. Këtu simboli dhe personifikimi janë të përmbajtur, të zhveshur nga patosi tradicional dhe të ngarkuar me heshtje kuptimplote.

3. Simboli i përmbysur: ajo që nuk fluturon

Simboli te Din Mehmeti nuk është monumental dhe as triumfal. Ai është i heshtur, i përmbysur dhe i zhveshur nga heroizmi. Një shembull i qartë është simboli i zogut në poezinë “Frika e përjetshme”:

“Frika më rri mbi supe

si zog i zi

që nuk fluturon kurrë”

(“Frika e përjetshme”, f. 49)

Zogu, simbol tradicional i lirisë dhe shpëtimit, këtu shndërrohet në barrë. Ky është një simbol modern, ku liria nuk realizohet si arratisje, por pezullohet si pritje e rëndë mbi trupin e njeriut.

Një tjetër simbol i tillë është hiri, në poezinë me të njëjtin titull:

“Nga hiri

mësojmë të mos ikim”

(“Hiri”, f. 41)

Hiri nuk shënon fundin, por mbetjen. Ai nuk mbyll historinë, por e vë njeriun përballë përgjegjësisë për të qëndruar. Simboli këtu nuk zbukuron shkatërrimin, por e kthen atë në provë qëndrimi.

4. Personifikimi i heshtur: ajo që lodhet dhe rri

Personifikimi te Din Mehmeti është i qetë, pa dramë dhe pa klithmë. Fjalët lodhen, frika rri, zëri plagoset, por asgjë nuk shpërthen. Kjo heshtje është vetë forma e qëndresës poetike.

Personifikime si: “po ligështohen fjalët” (“Po fryn”, f. 22),“Frika më rri mbi supe” (“Frika e përjetshme”, f. 49),nuk kanë funksion emocional, por ekzistencial. Gjërat nuk flasin për të bindur, por qëndrojnë për të dëshmuar. Ky qëndrim është mesazhi themelor i poezisë së Din Mehmetit: qëndresa pa zhurmë.

5. Figura etike e provës: zjarri dhe vendimi njerëzor

Në kulmin e sistemit figurativ qëndron figura e provës morale. Zjarri dhe djegia nuk janë vetëm metafora apo simbole, por momente zgjedhjeje njerëzore. Në poezinë “Para shtëpisë së djegur” lexojmë vargjet:

“Digju se do të ndërtojmë sërish

do të mbulojmë me lëkurën tonë”

(“Para shtëpisë së djegur”, f. 50)

ku zjarri nuk dramatizon, nuk kërkon mëshirë dhe nuk shpall tragjedi. Ai pyet qetë dhe rëndë: a do të mbetemi? Kjo figurë i përket jo vetëm estetikës së poezisë, por etikës së njeriut që zgjedh të qëndrojë, të mos largohet.

Në thelb, sistemi i figurave në poezinë e Din Mehmetit është një sistem i durimit poetik. Metaforat mbajnë barrë, simbolet përmbysen, personifikimet heshtin dhe figurat e provës e vendosin njeriun përballë vetes. Këto figura nuk kërkojnë të njihen si figura letrare, por të përjetohen si gjendje njerëzore. Si përfundim mund të themi se te Din Mehmeti, figura nuk e zbukuron fjalën; ajo e mbron atë nga zbrazëtia, duke e bërë poezinë një akt të heshtur, por të thellë qëndrimi përballë botës.

III- Figura artistike te Din Mehmeti: arritje individuale dhe përkatësi moderne

Dukuria e figurës artistike në poezinë e Din Mehmetit duhet lexuar para së gjithash si një parim poetik, jo si inventar figurash dhe as si rast i izoluar. Ajo është rezultat i një vetëdijeje të pjekur për kufijtë e fjalës poetike dhe për përgjegjësinë e saj morale. Në këtë kuptim, figura te Mehmeti është një arritje individuale, por jo një përjashtim nga poezia moderne; ajo është një mënyrë personale për të hyrë në një traditë më të gjerë të mendimit poetik bashkëkohor.

Thelbi i kësaj poetike qëndron te zhvendosja e figurës nga funksioni zbukurues drejt funksionit mbajtës. Metafora, simboli apo personifikimi nuk shërbejnë për të prodhuar efekt estetik të menjëhershëm, por për të mbajtur peshën e përvojës njerëzore. Figura nuk shpall, nuk bind, nuk klith; ajo qëndron. Ky qëndrim e bën figurën një akt etik, jo vetëm estetik.

Në këtë prizëm, arritja e Din Mehmetit nuk konsiston në shpikjen e figurave të reja, por në mënyrën se si ai i vendos ato në shërbim të durimit, të qëndresës dhe të vetëpërmbajtjes. Figura nuk është mjet shprehjeje, por formë qëndrimi përballë historisë, frikës dhe humbjes. Kjo e bën poezinë e tij të duket e thjeshtë në pamje të parë, por të mbetet gjatë në mendje, sepse ajo nuk konsumon kuptimin, por e ruan atë.

Ky parim nuk është i panjohur as në poezinë shqipe, as në atë europiane. Ai gjendet, në forma të ndryshme, te poetë shqiptarë si Martin Camaj, Ali Podrimja, Azem Shkreli apo Natasha Lako, ku figura largohet nga patosi dhe afrohet me përjetimin e brendshëm. Po ashtu, në poezinë europiane moderne, te emra si Paul Celan, Giuseppe Ungaretti apo Tomas Tranströmer, figura shpesh shndërrohet në gjendje ekzistenciale dhe jo në zbukurim formal. Përmendja e këtyre emrave nuk synon barazim estetik, por vendosje të Din Mehmetit brenda një klime poetike të përbashkët moderne.

Megjithatë, ajo që e veçon Din Mehmetin është koherenca e brendshme e këtij parimi. Te ai, figura nuk shfaqet herë pas here si zgjedhje stilistike, por funksionon si një sistem i qëndrueshëm. Poezia e tij nuk ka nevojë të ndryshojë zë për t’u dukur moderne; ajo është moderne pikërisht sepse i beson heshtjes dhe kufirit të fjalës.

Në përfundim, figura artistike te Din Mehmeti duhet lexuar si një realizim individual i një parimi modern, ku poezia nuk fiton forcë duke thënë gjithçka, por duke ditur çfarë të mbajë. Kjo e vendos poezinë e tij në një hapësirë të ndërmjetme mes traditës dhe modernitetit, mes përvojës shqiptare dhe ndjeshmërisë europiane, pa pasur nevojë për shpallje programatike. Ajo që mbetet, është figura që qëndron.

 

Sarandë, Janar 2026

 

ETIKA E HESHTJES NË POEZINË E DIN MEHMETIT

 

Nga Timo Mërkuri

Titulli “Pshëretima djegagurë” i vëllimit poetik të Din Mehmetit nuk kërkon shpjegim, sepse nuk zbërthehet me fjalor. Ai kërkon afrim dhe përjetim shpirtëror. Fjala djegagur është e ashpër dhe e drejtpërdrejtë: ajo që djeg edhe gurin. Guri, zakonisht i ftohtë, i fortë dhe i palëvizshëm, këtu shfaqet i përshkuar nga një nxehtësi e pazakontë, që vjen nga brenda. Pikërisht për këtë arsye, psherëtimat e këtij libri nuk janë të lehta dhe as kalimtare. Ato janë mbledhur gjatë një jete, janë nxehur nga dhimbja nëpër kohë dhe janë mbajtur në heshtje, derisa kanë marrë forcën për të prekur edhe atë që duket i pathyeshëm.

Te Din Mehmeti, psherëtima nuk është shenjë dobësie. Ajo është mënyra më njerëzore dhe më e ndershme për të folur, kur britma do të ishte e tepërt. Është frymëmarrja e thellë e njeriut që ka parë djegien, shkatërrimin dhe humbjen, por që ende qëndron. Këto psherëtima janë të nxehta sepse vijnë nëpërmjet  një dhimbjeje që nuk është shuar dhe nga një plagë që nuk është  ftohur, por që nuk është kthyer në urrejtje, apo në dorëzim.

Këtë kuptim të titullit e përforcon poezia “Para shtëpisë së djegur”, ku zjarri nuk është vetëm zjarr real, por edhe zjarr moral dhe historik. Aty psherëtima shndërrohet në qëndresë dhe nxehtësia e saj merr kuptim të plotë:

“Digju se do të ndërtojmë sërish

Do të mbulojmë me lëkurën tonë

Dhe në maje të kulmit do të vëmë

Plisa të bardhë të bardhë”( f.50)

Këto vargje janë vetë pshëretima djegagurë. Ato nuk shpërthejnë në zë të lartë; ato digjen ngadalë. Nuk mallkojnë, por qëndrojnë. Nxehtësia e tyre nuk shkatërron kot, por shkrin gurin e heshtjes, të frikës dhe të harresës. Në këtë kuptim, titulli i librit bëhet çelësi për ta hyrë këtë botë poetike: një poezi e dhimbjes së përmbajtur, që digjet nga brenda dhe që, pikërisht për këtë arsye, fton lexuesin të ndalet, të dëgjojë dhe të mbajë mend.

I- Tiparet poetike të vëllimit “Pshëretima djegagurë”

Vëllimi poetik “Pshëretima djegagurë” (2025) i Din Mehmetit nuk është një libër që lexohet kalimthi. Ai kërkon ndalesë, heshtje dhe përfshirje të brendshme. Poezitë e librit janë si gurë të nxehur nga brenda: në pamje të parë të thjeshtë, të përmbajtur, por me një nxehtësi të grumbulluar për një kohë të  gjatë, ndaj dhe nuk shuhet lehtë. Kjo poezi nuk të befason me forma dhe as të tronditë me tonbalitet të lartë; ajo vepron ngadalë, duke u hyrë në ndërgjegjen e lexuesit dhe duke qëndruar aty.

Tiparet e kësaj poetike nuk shfaqen të ndara apo të izoluara. Ato ndërthuren natyrshëm, si gjendje të një shpirti dhe të një historie të përbashkët. Megjithatë, për arsye analitike, ato mund ti vëzhgojmë sipas disa boshtesh themelore, të cilat ndihmojnë për të kuptuar thellësinë artistike dhe filozofike të këtij vëllimi.

1. Poezia e pësimit dhe e qëndresës njerëzore

Pësimi në këtë vëllim nuk është episodik dhe as rastësor. Ai është gjendje ekzistence, mënyrë e të qenit në botë. Megjithatë, ky pësim nuk shndërrohet kurrë në ankim apo në kërkesë mëshire. Ai mbart gjithmonë një qëndresë të heshtur, të brendshme, larg patetizmit dhe heroizmit të zhurmshëm.

Në poezinë “Para shtëpisë së djegur”, pësimi është konkret, trupor dhe i prekshëm:

“Ta vunë zjarrin /E ti digju e dëshpëruara ime/ Se më mirë është të bëhesh pluhur/ Se sa bukën ta hamë nën këmbë /Të bastadhëve të kësaj bote”(“Para shtëpisë së djegur”, f. 50)

Djegia këtu nuk është shkatërrim i verbër, por zgjedhje morale. Poeti e sheh djegien si akt dinjiteti, si refuzim të poshtërimit. Është më mirë të shndërrohesh në hi e në pluhur sesa të jetosh i gjunjëzuar. Kjo e kthen vuajtjen në qëndresë dhe pësimin në formë të lirisë së brendshme.

E njëjta logjikë shfaqet në poezinë “Kulla ime e shkretëruar nga lufta”, ku hapësira e shkatërruar bëhet metaforë e trupit kolektiv:

“Askush s’hyn në ty /Askush s’del prej teje/ Nuk qesh nuk qan askush /Këtu heshtja mërdhin /– Akuj bën” (“Kulla ime e shkretëruar nga lufta”, f. f. 51  )

Kulla e boshatisur nuk është thjesht ndërtesë. Ajo është kujtesë e ngrirë, jetë e ndalur, frymëmarrje e mbajtur. Heshtja që “bën akuj” nuk është mungesë jete, por mënyrë mbijetese në kushte çnjerëzore. Te Din Mehmeti, qëndresa nuk ka nevojë për zë të lartë; ajo qëndron edhe kur gjithçka tjetër është shkatërruar.

2. Poezia e traumës kolektive dhe e shkatërrimit historik

Historia, në këtë vëllim, nuk rrëfehet si kronikë dhe as si dëshmi dokumentare. Ajo shndërrohet në figurë poetike, në pamje të ngrirë që flet pa fjalë. Trauma kolektive nuk shpjegohet; ajo shihet dhe ndihet.

Në poezinë “Fshati i ngrirë”, shkatërrimi merr trajtë peizazhi: “Shtëpi të ngrira Gërmadhave të heshtjes Dritare që vështrojnë Diçka të llahtarshme Në pafundësi!” (“Fshati i ngrirë”, f. 58)

Dritaret që “vështrojnë” janë sy pa trup, kujtesë pa zë. Fshati është shndërruar në dëshmi të ngrirë të një dhune që ka kaluar, por që nuk ka mbaruar. Heshtja këtu nuk është qetësi, por frikë e sedimentuar brenda njeriut.

Kjo traumë historike thellohet në poezinë “Frika e përjetshme”, ku historia lexohet në trupin e tjetrit: “Ballët e tyre burgje tona të thella Sytë plot varre tona i kanë” (“Frika e përjetshme”, f. 49)

Këtu faji dhe dhuna historike nuk janë abstrakte. Ato janë të mishëruara. Historia nuk fshihet pas kohës; ajo vazhdon të jetojë në fytyrat, sytë dhe trupat e njerëzve. Poezia e Din Mehmetit e kthen historinë në peizazh moral, ku asgjë nuk harrohet dhe asgjë nuk kalon pa lënë gjurmë.

3. Poezia e frikës si gjendje ekzistenciale

Frika në këtë vëllim nuk është reagim i çastit. Ajo është gjendje e përhershme, frymëmarrje e përditshme e njeriut që jeton nën kërcënim. Në poezinë “Ftohtësi dhe frikë” f.36, frika shfaqet si mpirje e brendshme: “Gjithçka ftohet/ Edhe fjala/ Edhe shpresa”. Frika nuk shkakton britma, ajo ftoh, mpin, paralizon. Kur ftohet fjala dhe shpresa, njeriu mbetet i pambrojtur përballë botës.

Në poezinë “Po fryn”, frika lidhet drejtpërdrejt me rrezikun e humbjes së së vërtetës: “Rri zgjuar se po ligështohen fjalët që mbartin të vërtetën përtej territ” (“Po fryn”, f. 22)

Këtu frika nuk është vetëm personale, por morale. Kur fjala ligështohet, e vërteta rrezikon të humbasë. Frika bëhet shenjë e një bote të çrregulluar, ku njeriu duhet të rrijë zgjuar për të mos u dorëzuar.

4. Poezia e vetëportretit të lënduar

Vetëportreti poetik te Din Mehmeti nuk ndërtohet as me nmgjyra të ndezura dhe as mbi vetëlavdërim, por mbi një ndershmëri të dhimbshme. Poeti e sheh veten si një qenie të konsumuar nga koha dhe përvoja. Në poezinë “Jam qiell i brejtur (Autoportret)” f.52, ai shkruan: “Jam qiell i brejtur/ nga mjegullat” qielli, simbol i pafundësisë dhe lirisë  është i dëmtuar, i brejtur. Ky është një vetëportret shpirtëror, ku poeti pranon konsumimin e brendshëm, brejtjen dhe lodhjen.

Në poezinë “Besëkota ime” f.142  , krijimi poetik shfaqet si betejë e vazhdueshme me vetveten: “Për çdo ditë /mendimet e mia i godas me grushte /dhe hap plagë”  Këtu poezia nuk është strehë e qetë, por përballje. Plagët  nuk fshihen; ato hapen që të flasin. Ky sinqeritet e bën vetëportretin të besueshëm dhe thellësisht njerëzor, pra të pëlqyeshëm nga lexuesi.

5. Poezia e fjalës së rrezikuar

Një nga dimensionet më të dhimbshme të këtij vëllimi është frika për fatin e fjalës poetike. Në poezinë “Zjarreve të fjalëve” f.191, poeti pranon me ankth: “Po ikin fjalët e mia nga unë” .Kjo është drama e poetit që ndien se gjuha po varfërohet dhe po humbet fuqinë e saj shprehëse.

Në Pshëretima djegagurë, Din Mehmeti na jep një poezi që nuk synon të shkëlqejë, por të mbijetojë. Është poezi e njeriut që ka parë shumë, ka humbur shumë, por ende flet. Dhe flet me zë të ulët, sepse e di se e vërteta nuk ka nevojë të bërtasë. Kjo poezi digjet nga brenda dhe, pikërisht për këtë arsye, mbetet e fortë dhe e paharrueshme.

II – Risia si zë i brendshëm në poezinë e Din Mehmetit)

Risia e Din Mehmetit në poezinë shqipe nuk qëndron në thyerje të bujshme formale, por në mënyrën se si poezia zhvendoset nga shpallja drejt përballimit. Fjala e tij nuk kërkon të imponojë kuptim, por ta mbajë atë gjallë në kushte lodhjeje historike dhe morale. Në këtë kuptim, poezia e Din Mehmetit nuk është akt demonstrimi estetik, por akt ekzistence. Poezia e tij nuk shpall, nuk demonstron, nuk klith. Ajo qëndron. Dhe pikërisht në këtë qëndrim të heshtur, por të ngarkuar, ndodh risi e saj më e madhe.

1.Një nga prurjet më thelbësore të kësaj poetike është fjala që duron. Fjala nuk vjen për të deklaruar të vërteta, por për t’i mbartur ato në errësirë, në rrezik dhe në konsumim të vazhdueshëm. Në poezinë “Po fryn”, kjo gjendje shfaqet qartë:

“Rri zgjuar se

po ligështohen fjalët

që mbartin të vërtetën përtej territ”

(“Po fryn”, f. 22)

Fjala këtu ka tonalitet të ulët, por  përgjegjësi të fortë. Ajo nuk klith për të bindur, por rri zgjuar për të mos u shuar. I njëjti tension shfaqet edhe në poezinë “Jeta ime”, ku fjala poetike del e thyer dhe e plagosur:

“Nxjerr nga gjuha

eshtrat e thyera të fjalëve”

(“Jeta ime”, f. 21)

Kjo poezi nuk lind nga rehati estetike, por nga nevoja për të nxjerrë në dritë atë që mezi mbahet gjallë. Këtu risia poetike nuk është gjuhësore në kuptimin formal, por etike.

2.Në të njëjtën linjë qëndron edhe zëri poetik, i cili refuzon klithmën dhe efektin e menjëhershëm. Din Mehmeti nuk ndërton poezi që thërrasin nga tribuna; zëri i tij nuk kërkon jehonë, por prani. Ai qëndron edhe kur nuk ka përgjigje. Kjo shihet në mënyrë domethënëse në poezinë “Frika e përjetshme”:

“Frika më rri mbi supe

si zog i zi

që nuk fluturon kurrë”

(“Frika e përjetshme”, f. 49)

Zogu që nuk fluturon është metaforë e një gjendjeje të vazhdueshme, të rëndë, që nuk shpërthen, por as nuk largohet. Po ashtu, në poezinë “Mos klith”, refuzimi i klithmës bëhet program poetik:

“Po e zure ëndrrën time

mos klith

flakës sime jepi rrugë”

(“Mos klith”, f. 249)

Këtu poezia nuk kërkon efekt, por vazhdimësi. Zëri nuk thërret për t’u dëgjuar, por rrjedh për të mbijetuar.

3.Nga kjo filozofi e fjalës dhe e zërit buron edhe një etikë e re e qëndresës. Qëndresa te Din Mehmeti nuk ka trajtë heroike dhe nuk ndërtohet mbi mitizim. Ajo është njerëzore, e heshtur, e përditshme. Në poezinë “Para shtëpisë së djegur”, kjo ide merr formë të plotë:

“Digju se do të ndërtojmë sërish

do të mbulojmë me lëkurën tonë”

(“Para shtëpisë së djegur”, f. 50)

Nuk ka thirrje për hakmarrje, as patos tragjik. Ka vetëm vendosmëri për të qëndruar dhe për të rindërtuar. Poezia këtu shndërrohet në akt etik, jo në deklaratë ideologjike.

Në këtë mënyrë, fjala që duron, zëri që qëndron dhe qëndresa pa heroizëm të zhurmshëm përbëjnë boshtin e risisë poetike të Din Mehmetit. Këto prurje e vendosin poezinë e tij në një hapësirë të veçantë të letërsisë shqipe bashkëkohore: aty ku poezia nuk flet më fort se jeta, por flet aq sa ajo mund të përballojë. Është një poezi që nuk kërkon të lexohet shpejt, por të mbetet gjatë, sepse digjet ngadalë — si një psherëtimë djegagurë.

4. Din Mehmeti sjell një etikë të re të qëndresës: të heshtur, të përditshme, pa glorifikim. Qëndresa nuk shpallet, por jetohet. Në poezinë “Fshati i ngrirë”, jeta vazhdon nën akull, pa britmë:

“Shtëpi të ngrira

gërmadhave të heshtjes

edhe zogjtë kanë ikur…”

(“Fshati i ngrirë”, f. 61)

Ndërsa në “Frika e përjetshme”, qëndresa shfaqet si vetëdije e qartë ndaj rrezikut:

“Frika më rri mbi supe

si zog i zi

që nuk fluturon kurrë”

(“Frika e përjetshme”, f. 49)

Kjo është risi sepse poezia refuzon mitizimin dhe zgjedh dinjitetin e heshtur.

Risia e Din Mehmetit në poetikën shqipe qëndron në mënyrën si ai e bën poezinë të jetojë brenda njeriut. Ai nuk e zbukuron dhimbjen, nuk e shndërron qëndresën në parullë dhe nuk e përdor fjalën për të mbuluar zbrazëtinë. Vargu i tij është i qetë, por i nxehtë; i thjeshtë, por i thellë. Kjo poezi nuk kërkon të lexohet shpejt, por të mbahet mend gjatë, sepse ajo digjet ngadalë, si psherëtimë djegagurë.

III- Nga fjala që duron te zëri që qëndron

Le të shohim një nga tiparet më të thella të poetikës së Din Mehmetit: mënyrën se si fjala dhe zëri i tij nuk kërkojnë të imponojnë lexuesin, por të bashkëqëndrojnë me atë. Poezia nuk shpall, nuk klith, nuk bërtet, nuk kërkon jehonë. Ajo thjesht ekziston, mbart dhimbjen, duron rrezikun, dhe qëndron. Çdo fjalë mbart në vetvete peshën e historisë dhe të përvojës njerëzore, çdo zë qëndron pa shpërthim. Ndaj themi se poezia e Din Mehmetit është  është poezi e durimit, e reflektimit dhe e moralit të heshtur.

1.Në poezinë shqipe, tradicionalisht fjala ka qenë mjet për të shpallur të vërtetën, për të thirrur, për të protestuar. Din Mehmeti e ndryshon këtë. Fjala e tij nuk është alarm, nuk është protest massive, ajo nuk kërkon pushtet mbi lexuesin. Ajo duron. Mbart peshë, edhe kur lodhet, edhe kur ligështohet. Në poezinë “Po fryn” kjo durim shihet qartë:

Rri zgjuar se/po ligështohen fjalët/që mbartin të vërtetën përtej territ” (Po fryn, f. 22)

Fjala nuk shpall të vërtetën, në kuptimin që ta thotë me zë të lartë dhe ta “lejë” mes njerëzve; jo, ajo e mbart atë. Edhe kur lodhet, ajo nuk dorëzohet. Në “Jeta ime”, fjala shfaqet e thyer, e plagosur, por gjithsesi nxirret nga brendësia e poetit:

Nxjerr nga gjuha/eshtrat e thyera të fjalëve”(Jeta ime, f. 21)

Kjo është poezia e durimit - një poezi që nuk lind nga dëshira për të shfaqur bukurinë estetike, por nga nevoja për të mbajtur gjallë të vërtetën.

2.Zëri poetik i Din Mehmetit ecën në të njëjtën rrugë. Ai nuk kërkon reagim të menjëhe-rshëm, nuk klith për t’u dëgjuar. Ai qëndron. Në “Frika e përjetshme”, kjo duket qartë:

“Frika më rri mbi supe/si zog i zi/që nuk fluturon kurrë” (Frika e përjetshme, f. 49)

Zogu i zi nuk largohet, ai rri. Ai është metaforë e zërit poetik që qëndron - i heshtur, i ngarkuar, por i pranishëm. Në “Mos klith”, poeti e konkretizon më tejë këtë këtë:

“Po e zure ëndrrën time/Mos klith/Flakës sime jepi rrugë” (Mos klith, f. 249)

Në poezinë e Mehmetit zëri nuk bëhet gjëmë; ai nuk shpërthen. Ai lë rrjedhjen e brendshme të dritës të përhapet, duke ruajtur integritetin e shpirtit.

Te poezia “Para shtëpisë së djegur” f. 50), kjo filozofi arrin kulmin: fjala nuk shpall fitore, nuk kërkon hakmarrje, nuk është patetike. Ajo duron zjarrin, mbart dhembjen dhe qëndron: “Digju se do të ndërtojmë sërish/Do të mbulojmë me lëkurën tonë”

Kjo është zhvendosja më thelbësore që Din Mehmeti i bën poezisë: nga fjala që shpall te fjala që duron, nga zëri që thërret te zëri që qëndron. Nuk është teknikë stilistike; është etikë dhe ekzistencë. Poezia nuk kërkon të bërtasë, sepse ka mësuar të digjet nga brenda. Kjo lëvizje nuk është thjesht formale. Ajo ndryshon marrëdhënien me lexuesin: nuk kërkohet reagim i menjëhershëm i tij, por bashkëqëndrim në …poezi. Në këtë bashkëqëndrim lexuesi mëson të dëgjojë heshtjen, të ndjejë peshën e fjalës dhe rëndësinë e qëndrimit. Në këtë mënyrë, Din Mehmeti krijon një poezi që nuk flet më fort se jeta, por aq sa ajo mund të përballojë.

IV – Si i novatorizon Din Mehmeti figurat e tokës, gurit dhe dheut

Në poetikënn tradicionale shqipe, toka, guri dhe dheu kanë qenë figura themelore të përkatësisë dhe qëndrueshmërisë. Ato kanë folur për vendlindjen, për rrënjët, për atdheun, për pronën dhe për vazhdimësinë e jetës. Janë përdorur si simbole të jashtme, me ngarkesë identitare dhe heroike.

Din Mehmeti nuk i mohon këto kuptime të trashëguara. Ai i njeh, i respekton, por nuk ndalet te to. Risia e tij qëndron në zhvendosjen e këtyre figurave nga simboli kolektiv drejt përvojës së brendshme njerëzore. Toka, guri dhe dheu nuk janë më shenja që shpallen, por gjendje që përjetohen. Dhe pikërisht këtu fillon moderniteti i kësaj poetike.

1.Toka: nga atdheu i shpallur te barra e kujtesës.

Te Din Mehmeti, toka nuk është më hapësirë që lavdërohet, por vend që mban peshë.

Ajo nuk flet përmes flamurit apo krenarisë së shpallur, por përmes dhimbjes që nuk largohet. Toka nuk është sfond i historisë, por bartëse e saj. Në poezinë “Emrat tanë të vrarë”, toka shfaqet si arkiv i heshtur i traumës kolektive:

“Emrat tanë të vrarë/i mban toka/si plagë të hapura”(“Emrat tanë të vrarë”, f. 30)

Këtu toka nuk është tokë triumfi. Ajo nuk premton asgjë. Ajo mban. Mban brenda saj emra, mban dhimbje, mban plagë që nuk mbyllen. Ky është një ndryshim thelbësor filozofik: toka nuk është më themel i identitetit heroik, por hapësirë e kujtesës së rëndë. Në këtë mënyrë, figura e tokës modernizohet duke u shndërruar në trup moral të historisë.

2.Guri: nga qëndrueshmëria heroike te heshtja morale

Në traditën poetike, guri ka qenë shenjë e fortësisë, e qëndresës fizike, e pathyeshmë-risë. Te Din Mehmeti, guri nuk humbet peshën, por humbet zërin. Ai nuk shpallet më si heroic apo heroizëm, ai  qëndron si heshtje morale.

Në poezinë “Po fryn”, guri nuk përmendet drejtpërdrejt, por është i pranishëm në strukturën e vargut dhe në rëndesën e mendimit:”po ligështohen fjalët/që mbartin të vërtetën përtej territ” (“Po fryn”, f. 22) Fjala këtu është e rëndë, e ngurtë, e kursyer. Ajo nuk rrjedh lirshëm, ajo qëndron. Kjo ngurtësi e ligjërimit krijon efektin e gurit: jo si objekt heroik, por si masë që rëndon ndërgjegjen. Guri nuk mbron, nuk sulmon, nuk flet. Ai rri. Dhe ky “qëndrim” është shenjë e një etike të re poetike, ku heshtja bëhet formë e përgjegjësisë.

3.Dheu: nga prehje mitike te trup i djegur i njeriut

Në poezinë tradicionale, dheu lidhet me fundin, me prehjen, me kthimin mitik të trupit në tokë. Te Din Mehmeti, dheu humbet funksionin e qetësimit. Ai bëhet trup i gjallë, i cënuar, i djegur bashkë me njeriun. Në poezinë “Para shtëpisë së djegur”, dheu nuk pret trupin e njeriut, por kërkon të mbulohet prej tij:

“Digju se do të ndërtojmë sërish/do të mbulojmë me lëkurën tone”(“Para shtëpisë së djegur”, f. 50)

Këtu dheu nuk është fundi i jetës, por prova e saj. Ai nuk është strehë, dheu është sfidë. Trupi i njeriut bëhet mburojë për tokën, jo anasjelltas. Kjo përmbysje e funksionit tradicional të figurës është një shenjë e qartë moderniste: dheu nuk qetëson, por kërkon përgjegjësi.

4.Moderniteti i kësaj poetike

Novacioni i Din Mehmetit qëndron në mënyrën si ai i zbret figurat themelore të poezisë shqipe nga monumenti në njeri. Tek poezia e tij: toka nuk është më atdhe i shpallur, por kujtesë që dhemb. Guri nuk është heroizëm, por heshtje që rri. Dheu nuk është prehje, por zjarr që duhet përballuar.Këto figura nuk përdoren për pathos patriotik, por për etikë të durimit. Ato nuk shërbejnë për të thënë “kush jemi”, por për të treguar si jetojmë me peshën e asaj që jemi. Dhe pikërisht këtu poezia e Din Mehmetit bëhet moderne: jo pse mohon traditën, por sepse e bën atë të jetueshme në kohën e dhimbjes reale njerëzore. Figura nuk ngrihet mbi njeriun; ajo zbret brenda tij. Dhe aty, në atë përjetim të heshtur, poezia gjen forcën e saj më të thellë. Vërtet nma duiket më e fortë dhe më e bukur poezia e Mehmetit e parë nën këtë lupë studimi.

V- Poezitë-kulm: aty ku fjala, mendimi dhe etika bëhen një.

Në çdo vëllim poetik ka poezi që lexohen më me interes se të tjerat, të cilat  mbeten. Te “Pshëretima djegagurë”, disa poezi dallohen qartë si kulme, sepse aty përputhen figura, mendimi dhe zëri etik i poetit. Nuk janë domosdoshmërisht poezitë më të gjata apo më të zhurmshme, por ato ku fjala është më e përmbajtur dhe më e ngarkuar me peshë njerëzore.

Ne nxorëm katër poezi – “Po fryn”, “Jeta ime”, “Frika e përjetshme” dhe “Para shtëpisë së djegur” – pse mendojmë se formojnë boshtin më të fortë artistik dhe filozofik të këtij libri. Ato nuk lexohen si poezi të izoluara, por si një rrugëtim i brendshëm, ku poezia kalon nga paralajmërimi te plaga, nga gjendja te vendimi etik, të cilat ne I shoqërojmë me një analizë të vogël.

1.Poezia:“Po fryn” , aty ku fjala që rrezikohet, por nuk dorëzohet.

Poezia “Po fryn” është një nga më përfaqësuese të poetikës së Din Mehmetit. Nuk ka ngjarje, as rrëfim. Ka vetëm gjendje. Një ndjesi rreziku që nuk shpërthen, por rri pezull mbi fjalën.Te vargjet : “ Rri zgjuar se/po ligështohen fjalët/që mbartin të vërtetën përtej territ”(“Po fryn”, f. 22) fjala nuk shpall të vërtetën,ajo thjeshtë e mbart. Dhe kjo mbartje është e lodhshme, e rrezikshme, por e domosdoshme. Poezia arrin një minimalizëm modern, ku çdo fjalë ka peshë morale. Artistikisht është e zhveshur, filozofikisht e thellë. Fjala nuk klith, sepse klithma do ta shkatërronte. Ajo rri zgjuar dhe ky qëndrim është forma e saj e parë e qëndresës.

2. Poezia “Jeta ime” ose  fjala e plagosur që nxirret nga trupi si copë eshtrash të thyera

Nëse te “Po fryn” fjala është në rrezik, te “Jeta ime” ajo është tashmë e dëmtuar. Kjo poezi zhvesh aktin poetik nga çdo idealizim. Fjala nuk lind e bukur; ajo nxirret me dhimbje, si një copë eshtre e thyer që nxirret nga trupi. Figura artistike: “Nxjerr nga gjuha/eshtrat e thyera të fjalëve”(“Jeta ime”, f. 21) është e fortë dhe trupore. Fjala ka eshtra. Dhe ato janë thyer. Këtu poezia bëhet akt etik: të flasësh, edhe kur fjala të dhemb. Filozofikisht, kjo poezi flet për çmimin e të folurit në kushte heshtjeje dhe dhune. Nuk ka heroizëm. Ka përgjegjësi ndaj së vërtetës, edhe kur ajo del e copëzuar.

3. Poezia “Frika e përjetshme”  ose gjendja që nuk shpërthen.

“Frika e përjetshme” është poezi e gjendjes, jo e dramës. Frika nuk vjen si shpërthim, por si  një prani e vazhdueshme. Ajo nuk tremb me britmë, por me qëndrimin e saj të pandryshuar. Te vargjet: “Frika më rri mbi supe/si zog i zi/që nuk fluturon kurrë”(“Frika e përjetshme”, f. 49)metafora është e thjeshtë, por jashtëzakonisht e qëndrueshme. Zogu nuk fluturon. Ai rri. Folja  “rri” është thellësisht filozofike. Frika nuk është ngjarje, por gjendje ekzistenciale. Poezia moderne pikërisht këtu e gjen forcën e saj: në mungesën e efektit dhe në peshën e heshtur që nuk largohet.

4.“Para shtëpisë së djegur”  nga gjendja reale te vendimi etik

Ndryshe nga tri poezitë e tjera, “Para shtëpisë së djegur” f. 50 sjell një lloj daljeje. Jo zgjidhje, por vendim. Përballë shkatërrimit, njeriu nuk klith dhe nuk hakmerret. Ai vendos të qëndrojë. Te vargjet: “Digju se do të ndërtojmë sërish/do të mbulojmë me lëkurën tonë” qëndresa zhvendoset nga heroizmi te dinjiteti. Poezia nuk shpall fitore, por përgjegjësi. Artistikisht, vargu është i zhveshur dhe i fortë. Filozofikisht, poezia pohon se njeriu mbetet njeri jo kur fiton, por kur merr mbi vete barrën e rindërtimit.

5.Një rrugëtim i përbashkët poetik

Këto katër poezi i përkasin të njëjtës hapësirë shpirtërore. I bashkon fjala e përmbajtur, zëri që nuk thërret dhe refuzimi i patosit. I dallon këndi nga i cili përjetohet kjo gjendje: te poezia “Po fryn”: fjala në rrezik, te “Jeta ime”: fjala e plagosur, te “Frika e përjetshme”: gjendja që rri dhe te “Para shtëpisë së djegur”: vendimi etik. Së bashku, ato formojnë një rrugëtim të heshtur: nga ligështimi i fjalës te përgjegjësia e njeriut. Artistikisht janë të sakta dhe të kursyera. Filozofikisht, e zhvendosin poezinë nga shpallja te durimi, nga heroizmi te dinjiteti. Dhe pikërisht për këtë arsye janë kulme: sepse nuk përpiqen të duken të mëdha. Ato janë të vërteta. Dhe ato japin më së miri portretin e poetit Din Mehmeti.

VI-Vendi i poezisë së Din Mehmetit në poezinë shqipe bashkëkohore dhe qasjet me poezinë europiane

Në poezinë shqipe bashkëkohore, Din Mehmeti zë një vend të veçantë e të dallueshëm, jo si poet i zhurmshëm i risive formale, por si një zë i qëndrueshëm që e ka zhvendosur poezinë nga retorika drejt etikës. Ai nuk hyn në poezi për të imponuar veten te lexuesi, por për të mbajtur një barrë që shumë zëra të tjerë e shmangin. Kjo e bën poezinë e tij të duket e heshtur në pamje të parë, por e fortë në përmbajtje.

Në kontekstin shqiptar, poezia e Din Mehmetit qëndron në një hapësirë ndërmjet dy traditave: nga njëra anë trashëgimia e poezisë së angazhuar, e cila për dekada ka folur me zë të lartë për historinë, dhimbjen dhe drejtësinë; nga ana tjetër poezia moderne e përmbajtur, që kërkon më shumë thellësi sesa deklaratë. Din Mehmeti nuk i mohon temat e mëdha kolektive, por i zhvendos ato nga sfera e thirrjes në sferën e përjetimit. Kjo zhvendosje e bën poezinë e tij bashkëkohore në kuptimin më të mirë të fjalës.

Në krahasim me shumë zëra të sotëm që kërkojnë efektin e menjëhershëm, Din Mehmeti zgjedh rrugën e ngadalshme. Ai ndërton poezi që nuk konsumohen shpejt, sepse nuk janë të lidhura me ndonjë modë poetike. Fjala e tij është e kursyer, e ngjeshur dhe e ngarkuar me përgjegjësi morale. Në këtë kuptim, ai i përket asaj linje të poezisë shqipe që nuk kërkon të befasojë. Ai kërkon të qëndrojë si poet.

Qasja e tij me poezinë europiane nuk qëndron në imitimin e formave, por në afërsinë e mendimit poetik. Poezia e Din Mehmetit afrohet me traditën europiane moderne aty ku poezia bëhet gjendje, jo rrëfim, dhe ku fjala mbart peshë ekzistenciale. Ka një afërsi të dukshme me poetët europianë që kanë shkruar pas traumave historike, ku zëri poetik është i përmbajtur, i lodhur, por i vetëdijshëm për përgjegjësinë e të folurit.

Si në poezinë europiane të pasluftës, edhe te Din Mehmeti fjala nuk është triumfuese. Ajo është e dyshimtë, e thyer, por e domosdoshme. Kjo e afron poezinë e tij me atë tip mendimi poetik ku heshtja ka po aq rëndësi sa fjala, dhe ku poezia nuk shpëton botën, por ruan dinjitetin e njeriut brenda saj.

Në këtë kuptim, Din Mehmeti nuk është poet lokal në kuptimin e ngushtë të një vendi. Edhe kur flet për tokën, shtëpinë e djegur apo frikën e përjetshme, ai flet për gjendje që janë të kuptueshme kudo ku njeriu ka përjetuar humbje, dhunë dhe mbijetesë. Ky universalitet i përmbajtur e vendos poezinë e tij natyrshëm në dialog me poezinë europiane moderne.

Në përfundim, vendi i Din Mehmetit në poezinë shqipe bashkëkohore është ai i një poeti që ka ditur të bëjë një hap prapa nga zhurma për të folur më thellë dhe për ti jetuar fjala më gjatë. Ai qëndron në vijën e poetëve që besojnë se poezia nuk duhet të flasë me tonalitet të lartë, por të qëndrojë. Dhe pikërisht ky qëndrim e bën poezinë e tij të afërt me përvojën europiane moderne dhe të domosdoshme në hapësirën shqiptare të sotme.

 

Sarandë,  dhjetor 2025 – janar 2026