lunedì 3 giugno 2013

Ndoshta vjen të hënën…



NDOSHTA VJEN TË HËNËN…


Një emër

Kur dëgjoj këtë emër vajze, dridhem
e  kam frikë.

Më duket se do të tradhëtohem sërish.


Ndoshta vjen të hënën…


Si erdhi kjo e shtunë që nuk është e shtunë?
E heshtur.
Dhe heshtja është hymn i vetmisë.

Akrepat e orës
ngjajnë si kërcuj shkurresh, të djegura në shpat mali.
Luhaten nga era.Po prapë mbeten në vend.

Duhet patjetër të kaloj të dielën,
si një djerrinë të përcëlluar
                                       plot thëngjij e afsh shkrumbi,
e të mbrij tek e hëna,
ku më prêt buzëqeshja e një trëndafili të porsaçelur
që valëvitet si flamur në kiçin e tragetit.

Dhe s’dua të mendoj
                                 që e hëna mund të vijë dhe vetëm.
Po qe kështu, lere, të mos vijë.


Sy vajze në trotuar

Qerpikët lyer me rimel e zgjatur si qipariza
u bëjnë hie ëndrave të vdekura
                                              varosur në parcelat e syve.


Sa shumë varre,
sa shumë kryqe
 paska brenda tyre.                

Nessun commento:

Posta un commento